tag:blogger.com,1999:blog-88749961815776656122011-07-31T10:39:47.599+02:00Proef hier mee van onze smakelijke gebeurtenissen in Oost-Canada!The Canadian Fivenoreply@blogger.comBlogger271100tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-32145435753112622402009-11-02T19:43:00.004+01:002009-11-02T20:02:05.089+01:002 Vluchten achter de rug, evenveel security-checks, 0 slaapuren, 7000 km en een hartelijk ontvangst in Zaventem... zijn we aan ons Belgische gewenningsproces begonnen!<br />Dankjewel lezer voor de interesse in onze avonturen! Voortaan doen we ze je weer via het niet-digitale kanaal.<br /><br />Liefs,<br />The Canadian Five<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-3214543575311262240?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-455981318978749282009-11-02T17:23:00.005+01:002009-11-02T19:41:20.482+01:00Marco zingt het, wij beleven het!<br /><br />MAANDAG – Placement Day<br />Een nieuwe (en laatste) volledige stageweek startte deze week voor Stéphanie met wel héél veel verrassingen. Miss Martinez (Educatief Assistente) gaf voor een week forfait wegens een overlijden in de familie. Een interim-dame verscheen op het toneel. Wie eens de meevolgende, assisterende stagiare Miss Stéphanie was werd voor het restje van de week dé experte en ervaringsdeskundige in het begeleiden van Maygan &amp; Nathan. Iets waar de vervangende EA duidelijk geen grote koek van had gegeten...<br /><br />DINSDAG – Placement Day<br />De collegiate collega's Stefanie en Inneke konden deze voormiddag hun ogen de kost geven in een publieke lagere school in St. Catherines. De balans publiek <--> katholiek kan opgemaakt worden...<br /><br />WOENSDAG – Placement Day<br />Op de tafel in de staff-room van St. Anthony's stond vanmorgen in twix- en snickerletters te lezen: Thank you! Tegen de middag was deze afscheidszin al zo goed als opgesmuld!<br />Want afscheid nemen doet de St. Anthony's family in stijl!<br />Na onze eigen traktakies in de voormiddag, werden we na de laatste speeltijd van de dag onverwacht naar de schoolbibliotheek geleid. Toen we elkaar daar elk individueel met onze eigen klas en begeleidde kindjes terug vonden leek het toeval meer en meer zeer georganiseerd te zijn.<br />Elke klas had een attentie voor zijn/haar Belgische stagiaire gemaakt. Gebundelde persoonlijke tekstjes en reuzenkaarten werden reeds met traantjes overhandigd.<br />En als u dacht dat het daarmee zou ophouden, dan had u het mis...<br />In naam van alle EA's werd aan ons elk een foto-album overhandigd met daarin een handvol foto's van onszelf en de begeleidde studentjes.<br />De school schonk ons een Canada-outfit (getint aan de volgende Olympische spelen in Canada), in het gezelschap van een Canadees kaartspel en Icewine!<br />Het geheel werd héél warm en gezellig afgesloten met Maple-koekjes. Tientallen knuffels werden uitgedeeld.<br />Op het Collegiate werden 2 afscheidnemende Belgische speurders aangetroffen. Iedere helpende hand van de voorbije 6 weken werd Belgische koekjes uitgedeeld, maar tevergeefs gingen Inneke &amp; Stefanie een hele dag opzoek naar de directrice...<br />De woensdagse wekelijkse debriefing vond vandaag voor het eerst en het laatst in een wel heel groot gezelschap plaats. Een vijfvoudig Fins gezelschap kwam ons vervoegen. De namen houden we wegens behoorlijke moeilijkheidsgraad achterwege. Deze 5 dames vormen ons vervolg in kader van het project 'Advocacy &amp; Leadership' waar wij aan deelnemen. Zij zullen de volgende 6 weken de aanwezigen zijn op dit reflectiemoment. Het gaat ze goed!<br /><br />DONDERDAG<br />De grote sportzaal van Brock University bevatte vandaag trampolines, turnbalken, poppenkasten, steps, go-carts, voetbalnetten, evenwichtsbalken, ballen groot en klein, veertjes, poepfietsjes, gekleurde sportmatten, én evenveel kinderen met speciale noden als vrijwillige studenten. Dit alles binnen het kader van het SNAP-programma (Special Needs Activity Program) waarbinnen kinderen met een beperking maandelijks eens alles kunnen geven, onder begeleiding van een Brock-student.<br />'s Namiddags werd alle aanwezige creativiteit benut in het creeëren van een geschikt afscheidscadeau voor ons proffen. 2 Beige schriftjes werden omkleed met een krantengeknipte 'Thank You Tiffany/Sheila', en binnenin een aantal groepsfoto's van de voorbije weken, en kranten/tijdschrift-prentjes die ons aan één van hun deed denken. De pagina's werden nog aangevuld met een persoonlijke tekst van ons elk.<br />Intussen werd ook het Pen Centre (= winkelcentrum) verrast met het bezoek van enkelen. Rode rozen werden aangeschaft, foto's werden ontwikkeld.<br />In de vooravond stond op onze planning genoteerd: 'Farewell Dinner'. Het klinkt behoorlijk triest, dat vonden we ook... Maar dankzij de finnen konden we daar heugelijk 'and Welcome' aan toevoegen. En hoe beter 'farewell'en' en 'welcome'en' bij huisgemaakte Lasagna chez Tiffany?!<br />Hoogtepunten waren het afgeven van onze Thankyou-boekjes, het drie-gangenmenu, gastvrouwtjes Olivia &amp; Victoria (dochters Tiffany) en het griezelig Halloween huis.<br />Laagtepunt was de poging van de finnen onze Belgische chocolade te overtreffen met finse! Een speld in een hooiberg naar onze mening! Stomme zet finnen! <br /><br />VRIJDAG<br />Bij de bedsamenkomst ivm het wel of niet laten doorgaan van een uitstapje naar 'Niagara-on-the-lake' kwam er een telepathische en wel erg welgekomen telefoontje van Sheila. Zij en haar 'van' stonden over 10 minuten voor de Sheraton, omwille van een uitje naar het hiervoor genoemde dorpje. <br />Het voornamelijk uit 1 straat bestaande dorpje had veel weg van 'Knokke 't Zoete'. Bombastische huizen, in een feëriek decor van Lake Ontario. Flaneren doorheen de winkelstraat werd voor ons geen probleem na de bekendmaking van Sheila dat ze rijk is. Of toch zou willen zijn. Haar rijkdom in levenservaring en -wijsheid trekken we alvast niet in twijfel. Over de rest is onvoldoende relevante informatie en bewijsstukken gevonden.<br />De lunch werd een Farewell-dinner 2, genaamd naar het verteren van de restje van de meegekregen Lasagna. En misschien ook omwille van het veroverberen van al onze overige restjes...<br />En culinair eindigen deden we waar we begonnen waren... in de MC Donald! Elke dag waren we er gepasseerd, vanavond gingen we er binnen! Mmmmm...<br />Innekes zetelbed werd later in de avond ingenomen door ons gehele gezelschap. Gezellig samen film kijken... Hoe konden we een beter en passender einde vinden?!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-45598131897874928?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-23691749069753905522009-10-26T23:25:00.004+01:002009-10-27T03:56:41.558+01:00Dit weekendje was meer dan een appeltje voor de dorst... maar 'The Big Apple'.<br />Big expectations... Big experiences!<br /><br />DONDERDAG<br />Om 5u30 was de afvaart gepland, en werd ze ook uitgevoerd. Gerekend op lastige douanes, lange files wilden we zeker spelen voor de 'take off' om 8u30 naar New York!<br />Van files geen spoor... van lastige douanes des te meer. Taxichauffeur Sheila werd onvriendelijk gedoopt tot reisleidster, waarna ze het niet beter vonden Nelly's paspoort te mismatchen... Veel tijdsverlies, vingerafdrukken en oogfoto's later... waren we in AMERIKA!! Een beetje zoals 'Tintin'...<br />Een shuttle Chevrolet bracht ons naar New York City, tot zowaar voor onze voordeur van de jeugdherberg! Iets te ijverig en te vroeg om in te checken propten we onze New-York-benodigdheden in de lockers.<br />Recht op 5th Avenue af! Dé winkel- én centrale straat in New York. Sensatie genoeg!<br />Eerste bezienswaardigheid was de 'Flatiron Building'. We konden het niet beter treffen in deze hooggebouwde grootstad met dé eerste wolkenkrabber in 1902... :)<br />Flanerend in onze t-shirt én okselvijvers (= 24° C) door de straten werden we achtereenvolgens beprikkeld door een filmopname op een dak, een artisanaal marktje, een 'klein kerkje om de hoek' dat vooral door acteurs sterk gewaardeerd wordt, the Empire State Building, The Chrysler Building, The Public Library, het nieuwsgebouw, het mooiste station van Amerika, Times Square (met The Naked Cowboy en de teleurstellende jaarwisselingsbal), een unieke winkel volledig over de gekleurde bolletjes met ofwel nootjes, chocolade, koekjes of pindakaas... M&amp;M's dus. En wellicht nog zoveel meer...<br /><br />VRIJDAG<br />Al die willen de kaper varen... moeten geen zakmes meenemen! Dat werd dus alvast begraven in Battery Park voor we de Ferry opstapten richting Ellis en Liberty Island! De veerboot bracht ons eerst langs het krachtigste en oudste symbool van de VS als land van onbegrensde mogelijkheden: Het Vrijheidsbeeld. Handig weetje indien we jouw kunnen overtuigen: Bezoeken tot aan de kroon in het Vrijheidsbeeld zijn al volgeboekt tot januari 2010!! Bij ons bleef het bij een uitgebreide fotoshoot langs het vrijheidsbeeld (hetzij met allerlei vreemde medereizigers...).<br />Ellis Island hield ons - net zoals 12 miljoen immigranten voor ons - enkele uren vast. Op dit eiland werden 12 miljoen mensen uit 120 etnische groepen Amerikaanse burger nadat zij de medische en gerechtelijke controle hadden doorstaan. Een boeiende collectie objecten en mondelinge verhalen schetste een beeld van de emoties en chaos in de halen waar iedere dag 5000 mensen met hun bezittingen aankwamen, vol hoop op een beter leven. Tijdens een bijhorende film, geanimeerde door een charmante bullstronk, verliet Nele onze groep. Voor haar bood New York meteen ook een blij wederziens met vriendinnen uit haar erasmuservaring vorig jaar in Leiden. Hieronder telkens eerst het verhaal van Inneke, Nelly, Stéphanie en Stefanie. Daarna dat van Nele.<br /><br /><em>Vervolg... Inneke, Nelly, Stéphanie en Stefanie<br /></em>Wat het staartje van een storm moest zijn, uitte zich in stevige windvlagen tijdens het (lange wachtrij) aanschuiven voor de ferry terug naar het eiland van de machtige skyline... New York.<br />Na archeologische opgravingen (mét succes) naar zakmessen, gingen we opwarmen bij de eeuwige vlam voor vrede naast een monument dat beschadigd werd door de aanslagen van 9/11. Het dampoortpatroon voerde ons verder naar Wall Streetn en Ground Zero. Alhoewel, vervang die 'zero' maar door '390293893' kranen op de bouwwerf. Wie hier komt ramptoeristen komt niet echt aan zijn trekken, maar komt zowaar oog in oog met de bouwindustrie. Het was echter al te laat op de avond om de werkmannen nog te horen fluiten...<br /><br /><em>Vervolg... Nele<br /></em>... (As soon as possible)<br /><br />ZATERDAG<br /><em>Inneke, Nelly, Stéphanie &amp; Stefanie<br /></em>Na een hete nacht (in een dames slaapbungalowtje), niet echt klaar voor een natte dag.<br />Al was dat aanvankelijk nog niet zo... Het is oktober, maar we ontbijten hier nog steeds buiten!<br />De hitte is trouwens te kaderen in de automatische verwarming van de hostel, die het zonodig vond stevig te stoken doorheen de hele nacht. Wij verzekeren jullie temperaturen van 30 graden!<br />We startte de ochtend met een metrorit naar, en een wandeling in Greenwich Village. Deze bruisende, culturele wijk neemt een belangrijke plaats in in het sociale leven van Manhattan. Vele woonhuisjes hebben hier de mooi versierde trapjes die we allemaal kennen van onze buren uit Nederland. Na Christopher Park volgde Washington Square Park. Te herkennen aan de triomfboog, en voor eeuwig in onze gedachten omwille van de reusachtige wilde roofvogel die we er spotte. En omdat de regen er begon... toch niet zover weg van ons thuisland?!<br />Even later nog meer België... We hadden aan het Penn station een date met Lies! Lies is Belgische, maar woonachtig te New York. Stefanie arrangeerde deze leuke ontmoeting, nadat ze hoorde dat de dochter van een collega van haar papa hier dus vertoefde. Hier komen studeren, verliefd worden op de stad en één van zijn inwoners... Lies weet er alles van.<br />Ze nam ons al eerste mee naar de Higland Parks. Deze oorspronkelijk metrorails hoog boven de grond werden door het stadsbestuur omgevormd en ingekleed als een stadspark. Nu is het heerlijk vertoeven en slenteren over dit over een afstand van rails lopende park langs het Friends-gebouw, en mooie uitzichtenplekjes. De Hudson rivier, en stelselmatige regenvlagen brachten ons tot aan Magnolia Bakery's. Dé bekenste bakkerij inzake CUPCAKES! Mmmjammie. Bekijk de foto's en krijg water in de mond...<br />Naast 'het leven zoals het is... New York' bracht Lies ons ook op de hoogte van een gratis dansvoorstelling in Brooklyn deze avond. We probeerden er te geraken, maar... Brooklyn laat bij ons voorlopig alleen indrukken van regen, regen, regen, regen, regen en blanke straten achter...<br />Doornat, met water in de schoenen kletsen we 's avonds door de plassen kletsnat (langs 5the avenue) naar de hostel.<br />Na een korte kleerwisseling, maar nog steeds natte kleren... gingen we uiteten. In bijzonder opvallend gezelschap van heel veel mannen die per 2 gingen dineren... Hmm... welkom in de 'Elmo', welkom in de homobar van Chelsea, New York City...<br /><br /><em>Nele<br /></em>... (As soon as possible)<br /><br />ZONDAG<br /><em>Inneke, Nelly, Stéphanie en Stefanie</em><br />Heel veel zon maakt van Central Park vanmorgen iets wat in onze geheugens gegrifd blijft! In een prachtig herfstdecor begonnen we met een kleine bezinning bij 'Strawberry Field', de plaats waar John Lennon zijn fatale schot kreeg.<br />Kronkelige wandelpaadjes en uitgestrekste grasvelden brachten ons langs decors uit 'Bridget Jones Diary', 'The 101 Dalmatiers', 'Sex and the city' en zoveel meer... Dit was dé perfecte ontspannende uitstap na de drukte en energie van een stad als New York, klaar om onze laatste week in te zetten...<br />Take off at 16u45 to Buffalo...<br /><br /><em>Nele</em><br />... (As soon as possible)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-2369174906975390552?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-69567218836804621712009-10-26T22:32:00.002+01:002009-10-26T23:24:34.831+01:00Een week niet zoals die anderen...<br /><br />MAANDAG: zenuwpezen...<br />Opwarmen en ontspannen kon nog in onze gewone stage-setting. Afkoelen en opspannen dan weer 's middags in de bus naar Brock University.<br />Om 14u werden we er verwacht voor een panelgesprek. Als promo-dames dienden we er reclame te maken aan Canadese studenten om in te springen in het project 'Advocacy &amp; leadership'. Al mag het hele gebeuren zeker niet tot dat geminimaliseerd worden.<br />Een meetingruimte op het 6de verdiep (met uitzicht op de gigantische parking) was ingericht voor de presentatie van Tiffany &amp; Sheila, James &amp; Jessica, en The Canadian Five &amp; Leen. Ons publiek bestond uit een handvol professors van de faculteit 'onderwijs', een 15-tal studenten van Tiffany, en... de ouders van James :). James &amp; Jessica zijn de Brock-studenten die in de lente van dit jaar naar Bedford (England) trokken, binnen hetzelfde project. <br />Tiffany &amp; Sheila startte met een korte voorstelling van het project waarna James &amp; Jessica elk individueel volgenden met een verslag over hun ervaringen en belevenissen. Daarna was het onze beurt om voor een zaaltje vol, zo prachtig mogelijk Engels uit te spreken, het liefst nog uit het hoofd. <br />Maar Tiffany &amp; Sheila zagen en zeiden dat het zeer goed was... <br />Waarop Tim Hortons het mocht bekopen met een verwerkings-bezoekje van ons zestal, James &amp; Jessica. Bij koffie, soep en thee gezellig ervaringen uitwisselen!<br /><br />DINSDAG: Meer Collega's at Collegiate!<br />Vandaag stapten/rolden maar liefst 6 enthousiastelingen het collegiate binnen via de statige zuilengevel. Een snuisterdagje voor Leen, Nele, Nelly &amp; Stéphanie in de middelbare klas! <br />Collega's Inneke en Stefanie hadden héél georganiseerd en gestructureerd een schema'tje opgesteld waar en wanneer we - in groepjes van 2 - de lessen konden meevolgen.<br />Vooral het peertutorsysteem deed ogen openen en de blik verruimen. Afwisselend werden 'afzonderlijke special needs'-klassen en inclusieve klassen gevolgd door de 'Over the hedge'-bezoekers. Een greep uit het gamma: Horticulture, Chemistry, Cooking, Danseclass,... We leerden zelf bij!<br /><br />WOENSDAG: St. Anthony's clan<br />Rollen wisselen. Vandaag droegen 4 Belgen de badge 'Visitor' in St. Anthony's elementary school. Stefanie en Inneke op bezoek!<br />Doorheen de hele dag konden ze indrukken opdoen van de kinderen die Nele, Nelly en Stéphanie hier ondersteunen. Al blijven ze nog meest verwonderd over de vele discipline en respect van de leerlingen, en hun vertederde omgang met klasgenootjes.<br />Beide kanten van de haag waren bijzonder inspirerend!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-6956721883680462171?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-72481236948297987712009-10-20T03:30:00.005+02:002009-10-20T03:44:28.783+02:00Heel bewust van de eerste keer dat we het woord 'laatste' kunnen gebruiken, hieronder het verslag van een laatste weekendje op de St. Catherines site.<br /><br />ZATERDAG<br />Voor een 'menage' recht te houden moeten ook boodschappen gedaan worden. Afwisselend racen we hier met onze kar door de supermarkt.<br />Het verhaal van vandaag wilden we jullie echter graag niet onthouden... Stefanie, Nelly, Yankee en Leen trokken 's ochtends vol moed naar het Pen Centre... In wat volgt het stappenplan van dit avontuur:<br />STAP 1 (10u): Het kwartet komt aan aan de bushalte. TOT het oog valt op het busplakaatje 'No weekend service. Eerste bus zou pas passeren om 11u...<br />STAP 2 (10u15): Er wordt beslist dan maar de vaker rijdende bus naar 'St. Catherines' Downtown te nemen, met een overstap naar het winkelcentrum. TOT het oog valt op de toch wel heel erg zelden uit de verte vertrekkende bussen aan Brock University.<br />STAP 3 (10u20): Er wordt beslist evengoed al wandelend naar het +/- 3 km verder liggende Pen Centre te kunnen wandelen. Wat zou het prachtig zijn om dat via het mooie (en tevens kortere) decor van het natuurpark te doen. TOT we uit bewoners hun mond horen dat dit pad wel degelijk erg inspirerend is, maar ook voert door het woud met paadjes van amper 20cm breed. Misschien een te grote uitdaging met een rolstoel... Alhoewel...<br />STAP 4 (10u25): Er wordt beslist het parcours van de bus dan maar gewoon te voet te doen. Ook al leidt ons dat via drukke banen, en vreselijk aardige voetpaden. 'We kunnen er niet over, we kunnen er niet onder... we moeten er dwarsdoorheen.'<br />Wat volgde was een deugddoende wandeling met telkens anticiperen op de weg die komt (kunnen we passeren met een rolstoel of niet?) en Leen die de 45° schuin hangende rolstoel vertrouwensvol liet verderduwen/strompelen door Nele &amp; Stefanie. Yankee himself beleefde dé wandeling van zijn leven.<br />Eén beschrijving willen we jullie niet onthouden. Ze werd trouwens achteraf op foto gezet! Bij het afdalen van de heuvel kon u volgend beeld aanschouwen: Leen &amp; Yankee vooraan, Stefanie met beide handen stevig aan de rolstoel, haar gewicht volledig naar achter leggend, en Nele alsnog hangend aan de rugzak van Stefanie om de vaart van het dalen af te remmen.<br />De boodschappen werden gedaan, en er werd besloten dan maar 'gewoon' met de bus terug te keren...!<br />De avond brachten we door in het gezelschap van de familie Gallagher. Tiffany en haar man, en de 2 dochters Olivia en Victoria (11 jaar, en net een babysitcursus achter de rug :-o) nodigden ons uit voor een avondje Icehockey!!<br />En dat moet naar Canadese gewoonte ingezet worden met... Wings &amp; Pizza! We werden heugelijk ontvoerd naar het verste plekje St. Catherines voor dé beruchtste plek voor het eten van deze gefrituurde kippenvleugeltjes en de ronde italiaanse scheve torens. Een onvergetelijk etentje al was het maar omdat bestek hier niet bestond en we dronken uit bokalen!<br />Om 19u vulden we samen met honderden andere mensen de ijshockey arena van St. Catherines. Hier speelden vanavond de Icedogs binnen de competitie van de junioren! Jong mannelijk volk (17-21 jaar), allen beloftevol en hopend om ooit uitgekozen te worden voor het regionale of nationale ijshockeyteam.<br />Ijshockey is hier een nationale sport, en volgens de Canadezen helemaal niet te vergelijken met het 'Amerikaanse' straathockey. Jonge canadeesjes worden hier al vanaf 3 jaar op het ijs gedropt!<br />Wat wij te zien kregen was hét hele pakket: We wonnen! We deden mee aan de 50-50, een soort van lottotrekking gedurende de wedstrijd! We hoorden een schoolkoortje het nationale volkslied zingen bij aanvang! Tijdens de 2 pauzes kregen we 7-jarige ijshockey prutserstjes te zien! En... we zagen twee 'figths'!! De competitie tussen 2 ploegen wordt namelijk vaak zo hard dat er over gegaan wordt tot vechten! En wat dan nog het meest confronterend was: De 3 scheidsrechters komen de eerste 20 seconden van deze fysieke worsteling NIET tussen!<br /><br />ZONDAG<br />En waar de uitdaging gisteren ooit zo groot leek... deden we dé tot onze fysieke grenzen drijvende wandeling mét rolstoel gewoon vandaag nog eens overnieuw! Deze keer wel door het nabije natuurpark! Bovenaan de berg hadden we een prachtig panorama over St. Catherines, en konden goeie ogen zelfs Toronto, de Niagara watervallen en Lake Ontario waarnemen! Prachtig winterweer trouwens vandaag! Deze wandeling was de ideale ontspanner op deze drukke werkdag! (Voor foto's, zie mapje 'Het leven zoals het is... St. Catherines')<br />In een geslaagde poging ons weekend zoet en tevreden af te sluiten kwamen Nele, Nelly &amp; Inneke 's avonds met een Oreo Mc Flurry voor ieder het hotel binnengestormd! Wat wil je als je hotelkamer uitzicht heeft op de Mc Donald eetgelegenheid?!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-7248123694829798771?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-12478026371079702602009-10-19T04:16:00.007+02:002009-10-20T03:45:03.236+02:00Klaar voor de drukste week in onze Canadees tijdperk? Met nooit meer Belgische hoofdpersonages als voorheen? Laat ons dan geschiedenis schrijven (én lezen)...<br /><br />DINSDAG: Placement Day<br />St. Anthony's werd massaal uitgenodigd voor een ' Thanksgiving Prayer Service' in de gym zaal. Haal de herinneringen uit u Amerikaanse film boven. 200 kinderen in een gymzaal. Een levensgrote tekst op de muur 'We thank you, God' (Al dacht Nelly dat het eerder iets was met 'food', en maakte er dan maar 'Follow the food, God' van :)). Rechtsvooraan het plaatselijk schoolkoor uitgedosd in schoolkostuum, en een altaar vooraan. De viering werd verzorgd door de Junior Kindergarden. Heel schattig dus hoe een rij jongste kleutertjes vooraan zwaaiend naar hun ouders achteraan en ondertussen toch wat proberen de instructies van de leerkracht op te volgen. Wat volgde was een intieme 15 minuten voor God, maar vol vrolijke liedjes die blijven nazinderen.<br />Op het Collegiate gingen eindelijk de goede lampjes branden. Nee, wij willen niet enkel observeren, maar ook graag participeren! Niet veel later verscheen er het HANDELINGsplan! Wij zien de toekomst licht in!<br /><br />WOENSDAG: Placement &amp; Thanksgiving Day 2<br />Vannacht ging de Sheraton in overdrive. Dat moeten we gevoeld hebben. Op de dubbele oprijlaan kwam er de Chevrolet, die dan toch maar een Ford Focus bleek te zijn (met koppige GPS), en daarin de twee wijzen uit het Oosten: Geert + Dieter = Gieter (Volgens een Freudiaanse verspreking van Stéphanie).<br />Met een Tim Hortons in de hand (inclusief bijgeleverde jet lag) kwamen beide in gezelschap van Tiffany 's morgens de schoolgebouwen binnengewandeld. Vol Belgisch Canadese trots en glorie kregen ze een instant rondleiding. Inneke raakte totaal overdonderd (evenals haar leerlingen) van de grijze man die opeens verscheen in het deurgat van haar klas met de uitspraak: "Excuse me, I want to give my student a hug". We betwijfelen de betrouwbaarheid van de interviews die daarna nog door de leerlingen moesten ingevuld worden...<br />Eénmaal thuisgekomen was er een collectief badkamermoment. Mascara, parfum, oogschaduw,... de ijdeltuitjes in onszelf! Feestkledij die nog niet aan zijn trekken was gekomen werd heugelijk onthaald. Als prinsessen verlieten we ons paleis!<br />Thanksgiving 2 zou plaatsvinden in het decor van Sheila's stulp. Al moest er eerst gewerkt worden voor het feest van het vele eten kon beginnen! Debriefing op verplaatsing dus! Normaal vindt deze korte reflectie in gezelschap van Sheila, Tiffany &amp; Sophia plaats op Brock University. Vandaag dus in een nog aangenamer, warmer, gezelliger decor én in groter gezelschap van Geert en Dieter.<br />Het THANKSgivingdiner verdiende een wellicht nooit te vereffen 'Thank you'. Het hele buffet is te aanschouwen op onze foto-site (Map 'Het leven zoals het is... St. Catherines). Ga af op de foto, want wij kunnen moeilijk benoemen wat onze tong allemaal voor delicieuze prikkels te wachten stond. Al waren dé standaardingrediënten 'Turkey' (=kalkoen), pompoenpurree en warme cranberrysaus natuurlijk wel aanwezig! Wegens het ontbreken van een feesttafel voor 14 personen werd het dan maar een 'sitting'-diner doorheen het huis. Afgesloten met pompoen-, cranberry- en appeltaart. Thank you Sheila, Tiffany &amp; Sofia! Thanksgiving was never (ever) so delicious.<br />De avond kreeg nog een Belgisch vervolg aan den toog van de Sheraton. Bij (het verteren van de) pot en pint leerden wij de Ortho vanuit een ander perspectief kennen...<br /><br />DONDERDAG: Werkdag<br />En als de vorige dag nog niet voedzaam genoeg was en om het thuisfront van het tegendeel te bewijzen dat we niet uitzetten van het Canadese eten... werden we vannochtend uitgenodigd voor een energiek hotelontbijt in het (voedings)rijk gezelschap van Geert en Dieter. We moeten er wel erg mager uit gezien hebben...<br />En een ander eentje bleek... want gelijkgaand werd in kamer 2124 Mexicaans Terreuralarm afgekondigd! Nele had een paar nachtelijke WC-pot gesprekken achter de rug. Die zich later veruiterlijkte in een buikplaagje.<br /><br />VRIJDAG: Conferentie 'Belonging' in London + Social Outing<br />En vandaag... zou het een lange dag worden!<br />Om 6u 's morgens openden we slaapwandelend de portieren van Sheila's van, en groette chauffeur Tiffany 'Goodmorning'. Je leest het goed. Ze ruilen hier zelf van auto om ons te kunnen dienen!<br />Onze bestemming voor vandaag: Het 2u30 verder liggende stadje London voor een conferentie over 'Belonging'. Een organisatie van de Universiteit van Western Ontario, waar professor Sheila was uitgenodigd als gastspreekster.<br />De rit bracht ons langs... Tim Hortons en... dé eerste sneeuw! De eerste witte daken waren overdonderend en maken ons meer en meer bewust van de harde winters die Canada hier te verwerken krijgt... en dat beetje dat wij er misschien nog van gaan meepikken...<br />Niet veel later zaten we met spitse oren in de eerste auditoriumstoel sinds lange tijd te luisteren naar hoe Sheila de hele zaal in haar macht nam én de herkenbare woorden in haar epistel. Sheila had het namelijk in haar speech over 'belonging en inclusion', en had daarvoor enkele dagen geleden, aan ons gevraagd een stukje neer te schrijven met onze ervaringen hieromtrent. Het was wonderbaarlijk hoe ze één voor één onze woorden op een heel gewaardeerde manier in haar toespraak kon nuttigen.<br />Na de speech volgde een overhandiging van trofeeën aan de 'Champions in inclusion', gevolgd door 4 zeer praktische, interessante workshops. Eentje daarvan geleid door een bekend gezicht: Tiffany.<br />Strontmoe en al 15u wakker zijnde werden we 's avonds nog verwacht voor een sociaal onderonsje met James, Ryan en Andrea. Deze 3 Brock-studenten gingen in de lente eerder dit jaar binnen hetzelfde project naar Bedford (England). Onze gesprekken betreffende het uitwisselen van ervaringen mondden al gauw uit onder een geur van Poutine (zie Montréal) en bij Peterselie die volgens James veel weg had van Broccoli... Vermoeidheid én dit grappig gezelschap dreef ons al snel naar hevige lachbuien. Blij dat we dit toch nog meegepikt hebben.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-1247802637107970260?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-59081230555911882042009-10-12T00:24:00.008+02:002009-10-14T03:41:49.175+02:00Dank aan de oogst en alle goede dingen van dit weekend. Happy Thanksgiving!<br /><br />ZATERDAG: Taco Martinez<br />It's a hard work life... for us... TO! En dat wilden we vandaag nog maar eens bewijzen. Tijd om ons territorium hier opnieuw wat af te bakenen! Stefanie en haar tafel in de slaapkamer, Nelly &amp; Stéphanie op de keukentafel, Inneke en haar tafel op de kamer van Leen, Nele op haar kamer, Leen aan de bureau. Werkverslagen, thesissen, interviews... waren blij weer wat aandacht te krijgen.<br />In de late namiddag hadden we een date! Onze gastvrouw was Miss Martinez. De voor ons bekend als - van El Salvador oorspronkelijke - educatief assistente waarmee Stéphanie samenwerkt op stage had ons uitgenodigd voor zelfgemaakte taco's! En dit productieproces konden we dan ook live meemaken! Het product smaakte! Onze Belgische chocolade in ruil kon het net evenaren!<br />Maar de avond had nog meer goeds in petto!<br />Schouwspel 1 werd vertolkt door Isaak, de 4-jarige kleuter van Yvonne &amp; Jessy Martinez. Deze jongeman wist ons te bekoren met wel 5 verschillende sportoutfits (inclusief accesoires) op 1 avond! Basketbal, golf, hockey, soccer, baseball, American Football... passeerden de revue. Met als gevolg dat het kind in ons naar boven kwam! De één wat meer op de voorgrond dan de ander, en zonder over de nodige outfits te beschikken scoorden, we doelpunten, of worstelden we Isaak op de vloermat.<br />Schouwspel 2 speelde zich af op verplaatsing. Het decor was zowat te vergelijken met een kruising van de Gentse Overpoort en de Culture Club. We arriveerden rond 22u30 als één van de eersten in 'De Barrakuda'. Dé vernieuwde dansclub van St. Catharines, en een niet zo bekend terrein voor Miss Martinez en haar man. De show werd opgevoerd door plaatselijke mannelijke en vrouwelijke jongbloeden, gekleed (of eerder ont-kleed) in uitnodigende en schaarse kledingsstukken. Allen omlijnt door wat moderne hitjes in een gemixt kleedje. Wij observeerden vooral, participeerden wanneer we enigzins onze schaamte konden overwinnen, maar genoten vooral van goedkope lekkere cocktails.<br /><br />ZONDAG: Voor de wetenschap...<br />Hoe laat de avond ook gisteren geweest was, vroeg zou de ochtend starten. Om 9u verwachtte Jennifer ons één voor één in de lobby van het hotel. Bandrecorder was voorzien (zelfs dubbel).<br />Deze dame kwam ons interviewen ivm een studie die loopt op Brock University, binnen het kader van het project waaraan we deelnemen.<br />Eén voor één passeerden we de revue, en konden we ons Engels ei kwijt over hoe alles loopt op stage, en vooral hoe daarbuiten...<br />Zondag was voor de rest... zondag... dus WERK- en COMMUNICATIEDAG! Mét succes!<br /><br />MAANDAG: Thanks to give us Toronto<br />Opnieuw een véél te vroege ochtend, maar vol wensen en verwachtingen. Per bus probeerden we tevergeefs met 6 en hond naar St. Catharines Busstation te geraken. Was het niet dat 'feestdag' hier nogal strikt wordt genomen en er zo goed als niemand in het straatbeeld aanwezig was, dus ook geen langwerpig vehicle op 6 wielen. Dan maar in sneltempo een taxi!<br />In het busstation stond ons (of eerder de busschauffeur) een volgend probleem te verwerken: Krijg de rolstoellift werkende. Zonder succes, maar met een moedige Leen aan boord, konden we dan toch vertrekken naar dé grootste stad van Canada: Toronto!<br />Omdat ons doel voor vandaag 'shoppen' geen hele dag kon innemen (want haatgevoelens tegenover shoppen ontwikkelen moet absoluut vermeden worden) deden we 's morgens een onbezonnen wandeling in het erg rustige Toronto. Als aanvulling op ons vorig bezoek aan Toronto zagen we the House of Parliaments en de universiteit van Toronto. Voor Yankee waren vooral de eekhoorns interessant. Aiai, je moet werken, Yankee!<br />Na de middag doken we onder in het Eaton Centre. Het Wijnegem Shoppingcentrum van Toronto-land. Wel 3 verdiepen etalages en winkels om ons op uit te leven. De buit? Veel (W)ondergoed én héél veel souvenirs. Ook al vormt elk gekocht kledingsstukje vandaag ook al een souvenirtje op zich.<br />De dag werd afgesloten met een dineetje met thaïse stokjes en kaarslicht: Spring Rolls.<br />In koud weer trokken we terug naar 'huis'. Als het zo voor't gaat insinueren wij hier nog de eerste sneeuw mee te maken...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-5908123055591188204?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-35954844887769580272009-10-10T01:54:00.010+02:002009-10-10T04:56:53.230+02:00MAANDAG - DINSDAG - WOENSDAG: Placement days<br />Wie uitgaat... moet kunnen opstaan! Zo ook gingen de Canadian Five flink naar school op maandag, na een nachtelijk arriveren van de uitstap naar Algonquin Park.<br />Aan de bushalte naar St. Anthony's Elementary School stonden die frisse ochtend, dik ingepakt Nele, Nelly, Stéphanie en als speciale gasten: Leen en Yankee! Het bushokje inruilen voor een bedampte bus zou echter een moeilijkere investering worden. Bus 1 passeerde de revue. Maar deze was omwille van traptreden niet toegankelijk voor een rolstoel. Stéphanie stapt in, met als doel de school over onze latere aankomst aan te kondigen. Bus 2 ging naar een andere bestemming. Ondertussen werd al fervent heen en weer gebeld van de ene buschauffeur naar de andere om een bus te pakken te krijgen op onze lijn. Bij bus 3 stapten Nele &amp; Nelly in. Leen bleef moedig wachten... Nooit gedacht dat dit ons in Canada zou overkomen. Nooit gedacht dat ze er niet veel later gewoon zou staan (Leen &amp; Yankee), geleverd met een privé bus!<br />Uit de announcements, na het Nationale volkslied en het Onze Vader, konden we vandaag volgende woorden opvangen: 'dog', 'working', 'don't pet', 'special visitors'. De aandacht bij de kinderen steeg.<br />Leen kreeg gedurende de dag van elk van ons een korte blik te zien. Kan ze eindelijk eens gezichten plakken over de wondertjes in de klas waar wij gedurende de reflectie over praten.<br />En het moet gezegd worden, de kindjes volgden flink het announcement op, met uitzondering van de onderdirecteur dan wel. Pittig detail: Het was ook hij die het announcement voorlas...<br />Op woensdag was er in St. Anthony's een fanatieke, sensationele baseball-wedstrijd! De leerkrachten namen het op tegen de leerlingen, in het publiek van - of course - de hele school. Tel de leeftijd van de teamleden samen. De ploeg met het hoogste getal won!<br />In het St. Catherines College werken ze blijkbaar van chaos naar structuur. Stefanie en Inneke waren deze week de trotse vernemers van de uitleg over de schoolstructuur. Eindelijk!<br />Een bijzonder leuk klein gevolg aan die schoolstructuur zijn ook de chocolade-pompoen delicatesse! Deze week werden deze zelfgemaakte koekjes aankoopbaar gesteld voor de leerlingen. Een lekkere gewoonte!<br /><br />DONDERDAG: Bezoek NTEC<br />Met Tiffany achter het stuur, en Sheila's 'van' volgeladen met vrouwvolk (met uitzondering van dé man Yankee onder ons) vertrokken we voor een flitsbezoek aan het NTEC programma.<br />Dit programma is gericht op jongeren van middelbare schoolleeftijd, die moeilijkheden ondervinden bij het functioneren in de reguliere school. Deze jongeren kunnen hier tijdelijk terecht voor het verkrijgen van credits of het aanleren van een job. Maar wel steeds met een doel terug te integreren in de gemeenschap of de 'gewone' school.<br />Bij het bezoek aan de NTEC-klas werden we zowat uitgevraagd door de - op dat moment - leergierige jongegasten. De interesse ging vooral naar fast food restaurants, auto's, en café's... Ahja!<br />Vandaag werd ook het eerste zelfgemaakte gerecht in onze Crock pot een feit!!! Ratatouille met couscous. We stellen hem even in persoon voor, Mijnheer Crock Pot: In deze gietijzeren of metalen kookpot dien je 's morgens gewoon uw maaltijd voor 's avonds netjes te schikken. Hup deksel erop, stekkers in het stopcontact... En tegen 's avonds, bij het thuiskomen, kan je reeds tot aan de andere vleugel van het hotel een heerlijke aroma waarnemen. In België staat dit magisch technologisch hoogstandje bekend als... 'slowcooker'. Mjammieee!<br /><br />VRIJDAG: Pedagogische STUDIEdag<br />Vrijdag, werkdag!<br />Stefanie en Inneke hadden goede voornemens. Na uitslapen dan... :)<br />Zoals business-mannen in kostuum op hotel, moet hier ook werk verzet worden. Wij schrijven hier ondertussen ijverig aan reflecties, werkverslagen, e-mails en thesissen!<br />Nele, Nelly &amp; Stéphanie trokken op verplaatsing naar de pedagogische studiedag van de Katholieke Schoolgemeenschap van regio Niagara. Dit in het gezelschap van het hele team Educatieve Assistenten van St. Anthony's. Zijzelf verklaarden ons gek, maar wij beleefden onze interessantste dag ooit!<br />'s Morgens een hoorcollege en workshop rond TEACCH. Een programma dat met visuele schema's werkt, vooral bruikbaar bij kinderen met autisme. 's Middags een lezing van een professor met het Tourette syndroom over het Tourette Syndroom en inhibitie. Met daarin een eervolle vermelding naar de 'drie belgische leraren in de zaal'. "Gelieve even recht te staan". Gedurende de volgende seconden kenden onze gezichten vooral een rode kleurschakering...<br /><br />Maar wat we vooral van vandaag onthouden zijn de interessante, soms diep rakende verhalen van de assisten over hun job.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-3595484488776958027?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-5711875590704991512009-10-06T03:29:00.008+02:002009-10-07T04:28:52.205+02:00Dit weekend moest Oost-Canada worden: kanoën op ongerepte rivieren, proviand beschermen tegen beren, reusachtige meren, woeste rivieren en schier eindeloze bossen, kusten en toendra's. En wat we wouden, zou het worden...<br /><br />VRIJDAG<br />Op vrijdagochtend trokken we - sinds enige tijd geleden - gebackpackt naar de bushalte voor een reis die 3 bussen en in totaal 8 uur in beslag zou nemen! Met als bestemming het beroemde 'Algonquin Provincial Park'. Het is meteen ook het grootste provinciale park van Ontario en ligt zowat 380 km verwijdert van onze Sheraton.<br />Een busreis die met wonderlijke landschappen en in te halen slaap, al bij al nog snel voorbij ging. Of toch sneller dan gedacht. Want voor we het wisten werden we gedropt in 'Maynooth'. Voor ons nogal gelijkend aan de belgische ardennen: Karakteristieke, slechts 200-koppen tellende dorpjes. Wij vonden onze Hostel deze keer zonder gebruik van kaart en kompas!<br />De jeugdherberg pastte volledig in het plaatje van het dorp. Karakteristiek, gezellig, warm, vol tapijt, krakende bedden...<br />En dan... konden we één van onze verlangen eindelijk volmaken: koken op een echt gasvuur! De microgolfoven bandde we uit ons gezichtsveld. Hierbij een ode aan de kookpot!<br />We dachten onze luie avond af te sluiten met een avontuur op het beeldscherm, maar daar stak Londen een stukje voor! Heel Engeland had bijna onze hostel verovert. Kleine nuance hierop is misschien dat de hostel maar 26 bedden telt, de Engelse groep jongeheren 6 leden... Maar wat niet kon werd ingewisseld voor een avondje Europees ervaringen wisselen, en Jungle Speeden!<br />Morgen kan het echte avontuur beginnen!<br /><br /><br />ZATERDAG: Hiking<br />Op de 6de dag werd Algonquin de onze... en dat van gids Tom! Deze jongeman is de trotse, avontuurlijke uitbater van de jeugdhostel en nam ons mee voor een dag wandelen en ontdekken! We begonnen rustig met het proberen spotten van vogels, bevers en elanden vanuit de auto, met geregelde stopplaatsen met veelsprekende uitzichten.<br />Wij gepakt met de dagrugzak vol lekkere lunch bij een fantastisch landschap, had Tom hetzelfde voorzien, al moeten we hierbij ook zeker zijn zak 'peanuts' vermelden. Voor de vogels... Maar bij het ongehoorzaam en afwezig zijn van deze vliegende dieren, taste hij dan maar zelf toe. Wij erachter, hup het diepe bos in!<br />Alle wandelpaden doorheen Algonquin Park zijn geconcentreerd rond Highway 60. Bij de parking bij onze eerste trail werden we verrast door een bende spleetogen.... Oh helppp, volgen de Japanners ons ook hier! Geconcentreerd trokken ze foto's met elandengeweien en fototoestellen met teleteleteletele-lenzen. Tom stelde ons echter niet teleur! 'Wees niet bang voor de Japanners, wij doen een geheim wandelpad!'. Het leidde ons door een prachtig schouwspel van herfstig loof. Oranje, rood, geel, bruin,... prachtig! Ook hierbij werden we niet vergezeld van een eland.<br />Een tweede tocht ‘Booth’s Rock trail’ bracht ons langs 2 meren en liet ons lunchen op de cliff. Met opnieuw een eindeloos betoverend uitzicht gleden de boterhammetjes bij ons even snel binnen als de nootjes dat bij de ‘Chipmunks’ deden. Vrij vertaald als ‘Knabbel &amp; Babbel’ kwamen deze knaagdiertjes ons vrijwillig uit de hand eten. De terugtocht verliep langs verloren tennisterreinen, verlaten stranden en opstapelende wolken. In enkele minuten zagen we het vredige bosgebied veranderen in een losbandig woud met rukwinden, en stevige golven in het meer. Een onweer naderde! Maar… Tom zou Tom niet zijn, moest hij dat stevig getimed hebben. Er zat geen minuut tussen ons veilig terug in de auto zitten en een stevige regenbui en bliksemslag. Een autoritje bracht ons tot het 'Visitor Center' van het park. Via manquettes en levensechte opgezette dieren kwamen we hier veel te weten over de natuur in de omgeving, en konden we de levende wezens zien die ons al reeds een hele dag voor ons verscholen hielden.<br />De avond begon al te vallen toen ze voor ons nog heerlijke zelfgemaakte spaghetti zou bieden! Mmm... verse groentjes, vééél kaas, véééél saus!<br />De keukentafel leidde ons naar de TV room. Tijd voor een simpele film, een andere man in ons Canadese leven. Tijd voor Mr. Deeds!<br />Slapen deden we bij een sneeuwlucht! Je hoort het goed, hier is de eerste sneeuw al gevallen! Al blijft ze nog niet liggen! Maar Januari haalt hier uit met temperaturen van -40°C!<br /><br />ZONDAG: Kanoeïng<br />Dagelijkse 'Onze Vaders' en 'Weesgegroetjes' zijn productief geweest. Het weer bleef droog! Dat maakt: zondag geen rustdag, maar kanoën!<br />Tom en de auto van zijn moeder Nancy bracht ons op de melodieën van Morzart door het opnieuw stemmig landschap naar een idyllisch plekje om te waterratten.<br />De 2 kano's en een kajak plantte we onze peddels daarna nog meermaals krachtig in het rustige water. Het waterloopje bracht ons langs herfstige landschappen, beverdammen om te eindigen bij de waterval. Tom stond erop het meest idyllische, rustige, dichtste plekje bij de waterval te vinden. Na een korte wandeling, enkele gladde stenen werd dit een voltreffer!<br />Daarna begon de terugtocht/vaart. Eerst per kano/kajak, daarna per autobus...<br />Over die laatste hoorde Nele trouwens tijdens de lange rit een pittig detail uit de mond van de chauffeur: 'flash breaks'. O-owwww. Maar ondertussen zijn we weer veilig thuis gehavend.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-571187559070499151?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-42953605299866078462009-10-06T02:03:00.004+02:002009-10-06T03:25:53.359+02:00MAANDAG - DINSDAG - WOENSDAG: Placement day's<br />Bij het ochtendgloren de eerste krakende stemgeluiden investeren in de nationale hymne, en je waant je weer in Canada. Tijd om naar school te gaan...<br />St. Anthony's elementary school waande zich op woensdag even 'high'. 's Namiddags stond voor de belgische bezoeksters een bezoek aan de Catholic High School Dennis Morris op het programma, in het gezelschap van de puberale Grade 8'ers. De meeste jongeren die Grade 8 op St. Anthony's lagere school vervolmaken, stromen door naar deze school. En als een vorm van kennismaking en vlottere doorstroom werden ze vanmiddag uitgenodigd om mee de eerste wedstrijd van het Football Team af te trappen. Stel het je heus voor als in de films: Toekomen in de gele schoolbussen, verwelkomt worden door een bende in braaf uniform geklede gillende meiden die je bespringen met rode verf en meteen ook 2 strepen op je façade planten (of een variatie hierop: 'D' en 'M' van Dennis Morris), meteen aanschuiven voor een hotdog, en daarna in grote getale naar het speelveld. Alleen de cheerleaders hebben we gemist vrezen we. De 'Redmen' in uiteraard rode schoudergevulde tenue'tjes namen het op tegen een andere high school in de buurt. Over of ze uiteindelijk de overwinning op hun naam konden schrijven onthouden we ons liever. Het snappen van dit spelletje Amerikaans Football was al een hele investering... <br />Geheel gebruik makende van dit circus trokken we ons ook eens terug in de High School. Doorheen een korte rondleiding bekeken we oude klasfoto's van de assistent die mee was, en gingen we op zoek naar de Special Needs klas.<br />Volgend - totaal hiervan losstaand - fenomeen willen we jullie trouwens ook niet onthouden: <br />Wij troffen aan, om 11u15 (20 minuten voor de middagbel) op de bar van het secretariaat van onze lagere school: Tientallen kartonnen lekker geurende zakjes met hierop rode MC letters. Voor wie hiermee niet zo vertrouwd is: MC Donalds zakjes. Hello Americaaaa!<br />Op de publieke High School vond zich dan hier helemaal tegenover staand een bijbels tafereel plaats. Twee belgische schaapjes (Stefanie en Inneke) vonden er eindelijke een herder. Na 3472 keer uitleggen aan evenveel leerkrachten, wie je bent en wat je komt doen, mocht dit best wel eens. Al ga je erdoor natuurlijk wel héél erg bewust aan de slag, grr.<br />Op woensdag kregen beide meiden zelfs al de exclusieve kans om Mijnheer de Onderdirecteur te vergezellen op zijn gezondheidsinspectieronde doorheen de verschillende 'Alternative Programs'. Deze programma's hangen vast aan de schoolgroep, en vormen een soort van vangnet voor jongeren die door omstandigheden (verwaarlozing, beperking, storend gedrag,...) (tijdelijk) niet kunnen deelnemen aan het schoolse gebeuren. Deze speciale programma's zijn gehuisvest in aparte agglomeraties maar houden steeds een terugkeer naar het reguliere onderwijs als doel voor ogen.<br /><br />DONDERDAG: Children's Autism Program<br />Taxi Tiffany en taxi Jennifer kwamen vanmorgen de oprijlaan van dé Sheraton opgerold. Zijnde onze twee begeleiders voor een kort bezoek aan een 'Alternative Program'. Voor de aandachtige lezer, Jennifer is nieuw in dit verhaal. Deze master studente ging met ons mee op sleeptouw binnen een onderzoek dat ze voert. Diezelfde dame is trouwens trotse eigenaar van een 'van' die tegen botsende rolstoelen en spelende kinderen kan, en van diezelfde kindjes waarover ze maar niet kan zwijgen.<br />Het programma voor lagere school kinderen met autisme waar we vandaag even binnengluurden is te vergelijken met de 'Alternative Programs' waarover we hierboven al spraken.<br />In deze accomodatie voor kinderen met autisme volgen een 5 of 6 tal kinderen het TEACCH programma. Kinderen komen hier terecht na een hulpvraag van de school. Ze verblijven er maximum 3 jaar en krijgen er een levenswijze met veel structuur aangeleerd. Heel veel aandacht gaat binnen dit programma ook naar de 'terugkeer' naar de reguliere school. De integratie en transmissie van het TEACCH programma in de school van oorsprong wordt al ruime tijd voor de eigenlijke terugkeer voorbereidt.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-4295360529986607846?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-84822136088904201202009-09-29T01:08:00.003+02:002009-09-30T02:02:27.512+02:00ZATERDAG: Niagara's Winefestival, part 2!<br />Voor de beste plaatsen dien je al om 8u paraat te zijn. Zo ook Sheila en haar man met 8 kampeerstoeltjes in een St. Catharinese straat.<br />De toeristen dienden pas om 10u op post te zijn voor dé parade.<br />Vandaag trok namelijk door de straten van St. Catharines de grootste parade van Canada, naar aanleiding van het Winefestival.<br />Aanvangen deden we natuurlijk bij een kopje thee (deze keer niet van Tim Hortons).<br />Vanaf 11u verschenen toen in het straatbeeld een realistische voorstelling van wat Niagara te bieden heeft. Groepen cheerleaders met pompons, junkbands (ja, muziek maken op wegwerpinstrumenten kan ook in fast-food-meeneem-zakjes land Noord-Amerika), de plaatselijke politie op discolichtjes moto's, de plaatselijke padvinders, lawaaierige troepen van Brock University. Net op tijd konden we trouwens onze benen intrekken bij het voorbijscheren van botsautootjes... Creativiteit staat hoog hier. In BMW's, mini's en Chryslers kwamen achtereenvolgens de druivenkoning, druivenprinses en druivenkoningin. Gevolgd door de poolse deligatie koningingen, de oekraïnse,... Nog maar eens een bewijs van erg multicultureel Canada vol generatie immigranten.<br />Bij het leeglopen van de straten na de parade schoven wij aan bij 'Chocolates etc'. Voor onze hongere magen werd onze belgische trots gepresenteerd: pralines en choco-taartjes. Een tractatie van de vriendelijke poolse eigenaar die trots bereidingen maakt met Belgische chocolade: Callebout.<br />Stefanie haalde trouwens voet bij stuk toen ze haar gedachten over de film 'Chocolat' luidop uitsprak tegen de chef. Inderdaad, waar Stefanie haar gedachten naar toe schoven vond de chef zijn inspiratie voor dit vertrouwd patisserietje.<br />Daarna werd het feestgebeuren verlegd naar 'vertrouwde kring'. Huize Sheila werd overwelmd door het jonge volk. Jong, maar hulpvaardig. Allen samen gingen we in de kleine keuken aan de slag. Maïs breken, aardappelslaatjes kruiden, wijn proeven (uit onze "Niagara Winefestival"-glazen van vorige week natuurlijk!), uien pellen (zonder wenen!),...<br />In Canada staat de man trouwens duidelijk aan de BBQ. Wanneer Sheila's partner dan ook de stad uit moest voor zijn werk, had er zich een probleem gerezen. Oplossing nabij: Tiffany haalt er die van haar bij.<br />Even later kwam ook Sofia van Brock International en haar partner ons vervoegen. Een man meer die direct doorgezonden werd naar de BBQ. En een jongedame waarvan we het steeds opnieuw verbazende, spontane gezelschap van harte wisten te appreciëren.<br />Bij de geur van gare hamburgers en het geblaf van 2 spelende honden (Yankee en de hond van Sheila) schoven we aan aan de tuintafel. Heerlijk!<br />Héél veel eten over...? Geen probleem! Alles werd netjes in zakjes gestoken en mét koelbox trokken we terug naar onze 'thuishaven'.<br />In de late namiddag op hotel zou zowat alles in ons hoofd opgekomen kunnen zijn, behalve 'hongergevoel'. Avondeten wisselden we in voor een stevige work-out sessie in de fitnesszaal van het hotel. Inneke beloofd afgetraind terug te komen...<br /><br />ZONDAG: The Day After...<br />'s Morgens word ik wakker met een houten kop... Hetzij met een volle buik en veel energie gingen we de uitdagingen met het thuisfront aan. We hopen dat ze er hier ooit aan wennen, maar op zondag nemen wij hier het hele hotel in. 2 Laptops in de hotelkamer, 2 op de gang, 1 iemand beneden, Leen op haar kamer,... Het hotelpersoneel bewondert ons alvast en haalt er maar al te graag een extra werktafel op verzoek bij.<br />Het hoeft geen moeilijke denkoefening te zijn wat 'savonds op de menu stond... BBQ deel 2. En ondertussen is nog niet alles op...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-8482213608890420120?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-36093790387607513962009-09-27T00:22:00.007+02:002009-09-29T01:08:23.959+02:00En toen ging het fameuze 'stageschema' ook echt uitgevoerd worden...<br /><br />MAANDAG<br />Om 8u45 kon het nieuwe academiejaar gelijklopend als in België dan toch ook voor ons beginnen... en waar anders dan in de universiteit! Welcome at Brock University!<br />Bij een beker thee van Tim Hortons spreidden we onze oren in the Welch Hall. Heerlijk georganiseerd passeerden een viertal genieën in hun vak de revue. Old John die promotiecampagnes voert ter bevordering van 'in het buitenland studeren'; lovely Sheila (niet de prof) van de administratieve kant voor projecten als de onze, en Roger (in Hawaïhemd) het hoofd van de 'Faculty of education'.<br />Nadien nam Liv van Brock International ons mee voor een foto! Hupla, op 5 minuten was onze nieuwe studentenkaart mét foto geboren! Er bestaan minder aangename, frustrerende, tijdrovende bevallingen dan deze...<br />Onze impressies over de universiteit: Als je alle faculteiten van Gent samen neemt, is het er vast even groot. Echter wel nooit geurloos omwille van de talrijke Tim Hortons, snackbars, pizzabars,... én wauwwwwww: een volledige residentieel studentendorp!<br />Om 12u30 bracht prof Sheila ons naar onze stagescholen!<br />Bij de katholieke lagere school St. Anthony's werd halt gehouden voor Nele, Nelly en Stéphanie. We hadden er eerst een meeting met mevrouw de directeur en (wat je bij ons kunt vergelijken) met de zorgcoördinator. Deze school is behoorlijk groot met zijn 550 leerlingen, en telt een behoorlijk aantal sociaal-economisch zwakke kinderen omwille van zijn ligging in de 'achtergestelde' buurt van St. Catherines. Daarna kregen we elk in een 'high priority' klas een plaats toegewezen. School eindigt hier reeds om 15u!<br />Stefanie en Inneke werden gedropt bij het 'St. Catherines Collegiate'. Een publieke middelbare school, evenzo in een sociaal-economisch zwakke wijk. Ze zijn gesettled in een prachtig groot oud gebouw. Vanmiddag werd de hele schoolbevolking hier bijeengeroepen voor een filmvertoning van de MADD (Mothers Against Drunken Drivers). Een standaard vorm van Amerikaanse shocktherapie dus... de vreselijke beelden zorgen voor talrijke traantjes bij de tieners, en nachtmerries bij 2 bewoners van de Sheraton...<br /><br />DINSDAG &amp; WOENSDAG: Placement Day<br />De heilige meiden van St. Anthony's maakten kennis met het Nationale volkslied bij de aanvang van de schooldag, de announcements die via een micro weerklinken in de hele school en niet te vergeten het Onze Vader...<br />Nele volgt een 'assistant teacher' die instaat voor de begeleiding van twee kinderen: C en nog eens C. Eentje in de jonge graden (=leerjaren) en eentje in de laatste grade, maar de lagere school loopt hier tot 14 jaar. Daarnaast maken ook andere kinderen de rest van de begeleiding boeiend. Ze maakte er ook kennis met de veelgebruikte senso-motorische ruimte.<br />Stéphanie en Miss Martinez vormen ondertussen 2 handen op 1 buik in de begeleiding van M. Een vrolijk meisje met hersenverlamming, die zo goed als volledig meedraait in Grade 7. Daarnaast staan ze ook in voor de begeleiding en ondersteuning van 2 andere snotaapjes. en hun moeilijkheden in de klas.<br />Nelly volgt in Grade 4 (= 3de leerjaar). Daar maakt L (auti-boy, non-verbaal) deel uit van het klasgebeuren. Aanvankelijk volgde ze L en zijn 2 rechterhanden, maar dit lijkt niet altijd in het voordeel van L te zijn: alweer een nieuw persoon in zijn omgeving. Daarom ging zij wat back to basic in de klas. Vertrouwder terrein, maar nu instaande voor de uitdagende begeleiding van de zeer energieke, spontane, concentratieloze T en mede-steun-kunnen-gebruiken-de leerlingen.<br />In het college was er vooral chaos! Al is dit ook héél leerrijk te interpreteren. Opdracht 1 was dus vooral: analyseren hoe dat hier allemaal ineen steekt!<br />Verder werden de groene vingers boven gehaald met een gespecialiseerde klas voor mentaal zwakke kinderen. Ze konden ook wat sfeer opsnuiven in de auti-klas waar muzikale talenten ook aan hun trekken kwamen. Een positieve noot: We zijn alvast fraai verrast over de manier waarop medestudenten omgaan met jongeren met beperkingen.<br />Op woensdag werd vooral 1 St. Catherines jongen gevolgd/gestalkt... al wordt er gehoopt dat er vanaf volgende week kan gestart worden met een eigen programma.<br />Elke woensdagavond van 16u tot 17u komen we ook samen op de universiteit met Sheila &amp; Tiffany om even te reflecteren op de voorbije week.<br />En om deze periode al helemaal 'bewust' mee te maken gebeurt dit ook op maandag en dinsdag mét Leen! Heerlijk om eens gezamelijk ervaringen te kunnen delen!<br /><br />DONDERDAG: Day off<br />Vandaag was er tijd voor wat rust in het hoofd. Even wat minder nieuwe prikkels.<br />Ondertussen zijn we hier vrij gewend aan het driewekelijks shoppen in het grote Pen-center. Boodschappen doen, doen we als echte moedertjes, dus mét bijhorende lijstjes.<br />Leen doet hier trouwens lustig in mee. Bij deze 'applaus' voor het openbaar vervoer in Canada en de hulpvaardige buschauffeurs bij het wheelchair fixeren in de bus!<br /><br />VRIJDAG: Wereldwonder 7!<br />Gisteren waren we met kriebels in de buik in ons bed gekropen, verwachtingsvol naar wat vandaag zou komen!<br />Een bus bracht ons 6-tal (inclusief Yankee) naar een dorp verder: 'Niagara Falls'. Bij aankomst dachten we aanvankelijk op de kermis à la Las Vegas terecht gekomen te zijn, omwille van de talrijke kleurrijke, onpassende, onechte attracties in de buurt. Wat heeft 'The Guiness World records museum', 'The Frankenstein House', 'Waterparadise', 'Tim Hortons', 'Waterforest Café', 'Cuban Sigars',... met de beeldmooie watervallen, gezien op foto's, te maken?!<br />Gewoon doorlopen leek de beste oplossing mét het beste resultaat. Daar verschenen dan... allesovertreffend de geweld-ige, grote, krachtige falls! Wauww!<br />Bij bewolkt koud weer trokken we de eerste japanners foto's. Je weet wel: persoon links op foto, de watervallen het bijhorende decor.<br />Bij heerlijke zonnig weer ging we aan boord van de 'Maid of the mist'. Het zicht moet grappig geweest zijn. Allen met blauwe regenvest (alweer een souvenir bij!), zonder uitsluiting van onze viervoeter. Deze boot bracht ons tot héél erg dicht bij de watervallen. Wat volgde was vooral... nat... héél erg nat. Het neerkomende water is in geen geval te vergelijken met een veelvoorkomende belgische regenbui. Maar het zicht én de ervaring was onvergeetbaar!<br />Met water in de schoenen aten we onze picknick in een heerlijke decor van de inmiddels zonovergoten watervallen. Voor drogen werd uitgebreid tijd genomen, wat ook wel nodig was.<br />Na een tweede doorkruising van het hele fake kermisgebeuren bracht de (gratis Brock) bus ons terug naar het hotel!<br /><br />En inmiddels worden hier de eerste rituelen gevormd, dewelke we jullie zeker niet willen onthouden.<br />Een goede aanrader voor het slapengaan, maar ook een garantie op een nachtelijk toiletgebeuren is de heerlijke beertjesthee. Voor ons alvast een placebo voor een goede nachtrust.<br />Ook het zwembad kent ons ondertussen. Is het niet in baantjes, dan zijn het rondjes. Allesinds afgesloten met een ontspannende 10 minuten in de jacuzzi!<br />En als het kriebelt in de keel... dan moet je volgens ons 's avonds gewoon wat gezellig zingen. Wij doen het met YouTube en bijhorende tekst! We werken aan het stemgeluid, ontspannend is het alvast wel!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-3609379038760751396?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-38637888145891673752009-09-23T03:36:00.004+02:002009-09-23T04:03:24.279+02:00Sheila's van (= camionetje/monovolume wagen) kwam ons vandaag halen voor een lift naar het Niagara Wine Festival. De Niagara streek, waar St. Catherines ook een deel van uitmaakt is erg gekend voor zijn wijn. Dit 9-dagen durende festival zorgt dan ook voor veel leven in deze stad, zeker bij zomerse temperaturen van 25 graden...<br />Bruggelingen kunnen dit festivalletje zowat vergelijken met 'Het feest in het park', al dien je de wereldse kraampjes nu te vervangen door 2 lange rijen vol kraampjes van verschillende wijngaarden. Centraal een groot podium mét daarop een echte canadese man. Inclusief canadese survivalhoed, baard, lage stem én gitaar natuurlijk. De bijhorende liedjes waren vaak zalig voor het oor, en deden ons heen en weer wiegen in het park van St. Catherines. Maar hier konden we het natuurlijk niet houden bij muziek alleen... Na een grondige observatie en tips van een erg attente dame dronken we er een glas op. Op het einde van de vakantie, op de start van de stage! Santé<br />Diezelfde dame kwam op ons de weide spontaan tegemoet en babbelde honderuit over België, haar dochter en de 'special needs', haar boerderij, Ottawa... én ons uitnodigde voor een gezellig verblijf in haar inmiddels van kinderen leeggelopen huis in de hoofdstad. We verwachten nog een foto per e-mail, en houden haar alvast in gedachten.<br />Met ons leeg glas (als souvenir opnieuw) in de hand, gingen we opzoek naar brood in St. Catherines. Maar dit leek niet zo makkelijk als aanvankelijk gedacht. Een stevige wandeltocht bracht ons uiteindelijk tot bij een zeer goedkope supermarkt. Na het doorkuisen van een woonwijk en industriepark.<br />De taxi terug leek ons opnieuw de beste manier op een gunstige terugkeer. En dat lukte, na het herhaaldelijk moeten intypen van ons adres in de GPS door de chauffeur, het kunnen afdingen van de prijs omwille van ons student-heid en trouwheid aan de firma én het openvliegen van de deur tijdens de tocht. Nelly lag bijna op het canadese asfalt.<br />Bij het oprijden van rijlaan naar het hotel konden we een jongedame spotten met een huppelende poedelhond! Leen was aangekomen!<br />Even voorstellen: Leen is part-time medewerkster aan onze vakgroep orthopedagogiek. Ze komt ons de volgende 6 weken vervoegen als - zo omschrijft ze zelf - onze grote zus. Daarnaast probeert zij vanuit haar eigen referentiekader hier het reilen en zeilen van een universiteitsstudent en werknemer met een beperking uit te diepen.<br />Samen gingen we dineren in ons hotel. Met een hond aan ons voeten.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-3863788814589167375?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-25937075763911055922009-09-23T03:20:00.002+02:002009-09-23T03:34:51.154+02:00Het Sheratonbed versus het hostelbed. Wij kennen de verschillen, onze korte nachtrust ook. Aftastend zochten we ons eerste weg in het ontbijtritueel, slalommend tussen de vers gewassen was die ondertussen elk plekje in onze kamer heeft benut om te drogen.<br />Om 9:30 AM hadden we meeting met Tiffany en haar stralende dochterje Victoria in de lobby van dé Sheraton. Hadden we er de kleren voor, het had in zakenvrouw-outfit geweest...<br />Zij kon ons blijmaken met een overzicht van de komende stageweken. Voor ons mede een confrontatie met het veel te snel vorderen van de tijd...<br />Onze planning ziet er héél schappelijk maar vooral héél interessant en divers uit. Op maandag, dinsdag en woensdag vertoeven we in onze stageschool. Voor Nele, Nelly en Stéphanie is dat de St. Anthony's Catholic elementary School. Stefanie en Inneke trekken vanaf maandag naar St. Catherines collegiate. Op woensdag in de vooravond hebben we steeds een babbel en reflectiemoment in gezelfschap met Tiffany &amp; Sheila. Donderdag staat voorbehouden voor het bezoeken van voorzieningen hier in Ontario voor mensen met een beperking, een samenkomst met de studenten die volgend jaar naar Gent komen, of een congres in London. Nee Stefanie, we keren niet even voor 1 dag terug naar Europa... :p<br />Voor Victoria, de jongste dochter van Tiffany kon de bijeenkomst niet snel genoeg voorbij zijn, waardoor zij ons een meesterlijk gevulde plastic tas van Brock University kon overhandigen.<br />'s Middags deden we onze eerste grote inkopen. De bereikbaarheid van de grote winkels lijkt heel goed mee te vallen. Er is een rechtstreeks pendelbus naar het Pen Centre, hét dichtste winkelscentrum mét supermarkt. Ons hotel is namelijk vrij ver gelegen van het centrum van St. Catherines.<br />Voor de rest was deze zaterdag een moment van thuiskomen in de hotel, van het thuisfront weer proberen opzoeken, de bereikbaarheid en beschikbaarheid te testen. Met veel hoop, en af en toe teleurstellingen. Tegen de avond was zowat iedereen verspreid in het hotel aan te treffen, op zoek naar dàt plekje waar het internet het best signaal zond...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-2593707576391105592?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-21288784722167529732009-09-23T02:57:00.002+02:002009-09-23T03:20:43.444+02:00Het moet een veelsprekend, grappig beeld zijn geweest: 5 backpakkers, dus mét trekrugzak, met wallen onder de ogen, stinkende kleren, in de indrukwekkende ruime hal van het 'Four Point by Sheraton'-hotel. <br />Des te tevreden waren we toen we ons konden storten op onze bedden in kamer 2120.<br />Vandaag checkten we in in één kamer. Er komt nog een grote kamer bij, éénmaal Leen zondag ons komt vervoegen.<br />Onze stekje moet je je zowat zo voorstellen. Een tapijtige L-vormige ruimte met grote sofa, kleine sofa, TV, ronde tafel en een klein kitchenettetje met microgolfoven. De slaapkamer telt 2 dubbele bedden. Dat wordt gezellig keuvelen vanaf vannacht op de bedden die dunner zijn dan een twijfelaar. Agglomeratie Brugge heeft zich in 1 bed genesteld, afdeling Antwerpen in het andere. Nele slaapt voorlopig nog op de ultermate grote bank, waarna ze Leen over 2 nachten gaat vervoegen.<br />En met onze ruime ervaring in city-trippen gingen we ook ons gang in het hotel. Na vandaag waren het zwembad, de whirlpool en de lange gangen reeds bekend terrein.<br />En wat daarna nog meer volgde... wassen wassen plassen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-2128878472216752973?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-63582433891617693202009-09-23T02:27:00.004+02:002009-09-23T03:06:29.312+02:00Na een metropool als Toronto gisteren besloten we vandaag het stadsleven een dagje achter ons te laten.<br />Nog geen 500m van deze metropool verwijdert strekken zich de 'Toronto Islands' uit. De eilanden hebben een lengte van 7 km, een oppervlakte van 250 ha en zijn onderling allen verbonden met pittoreske bruggetjes.<br />Net niet moedig genoeg om een ferme zweminspanning te leveren in dit uitnodigende weer namen we de veerboot naar Ward's Island (het westen van de eilanden). Een volledige highschool (= middelbare school) had hetzelfde ingenieuze picknick-idee, waardoor we op het veer genoten van prachtige menselijke uitzichten en decors (jammer van de natuurlijke uitzichten daarachter). Blijkbaar kent haar kleuren in flashy kleuren als groen, oranje, roze hier een ongelofelijke hype, evenals de lippiercing en de tijgertjesrugzak... Jeetje!<br />Bij de eerste voet aan wal werden we overdonderd door de schoonheid en rust over het eiland. We startte onze wandeling richting Centre Islands waar we het veer wilden terugnemen. Uiteindelijk zouden we daar pas 4u later aankomen. Ondertussen raakten we via ontoeristische paadjes verzeilt in het kleine dorpje van Ward's Islands. Het dorpje kent amper 100 inwoners, mààr een Montessori school (=methodeschool zoals Steiner maar dan anders). Snel rijk worden en daar je pensioen doorbrengen lijkt ons levensdoel nu.<br />Van aan de rand van de rivier hadden we ook een prachtig zicht op de skyline van Toronto. Heel contrasterend is hier vooral hoe de rivier de grootstad Toronto met zijn hoge wolkenkrabbers scheidt van de doodkalme, groene eilanden.<br />We picknickten op de ter werelds hiervoor meest geschikte plaats, met oreo's als dessert. En 'Toronto Beach' als kers op de taart. Waren we hier gedropt, je zou het voor Haïti uitgeven. Inneke ging zonnekloppen. Nele, Nelly, Stéphanie en Stefanie bewandelden de Toronto pier.<br />Even later verschenen ook talrijke kopvoeters op het zandstrand. We haalden even het kind in de fase van het uitbeeldend tekenen boven en konden net vluchten voor de vloed. Op naar het veer.<br />Nog steeds op zoek naar een extra beetje cultuur én een mooie kans grijpend ging Nele deze middag opzoek naar 'The Art Gallery of Ontario'. Later zou blijken zonder succes... Wel datzelfde souvenirtje (van gisteren) rijker! Rara<br />De overigen gingen op ontdekkingstocht in China Town. Véél spleetogen, héél groot, vies vlees in de etalage, mooie postkaartjes en prachtige bloemen voor in het haar... was ons besluit.<br />We sloten de dag (en onze rondreis) aziatisch af. Van de zee naar de vis op ons bord, maar dan mét chinese stokjes!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-6358243389161769320?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-71779252625497695362009-09-22T05:03:00.003+02:002009-09-23T02:40:16.002+02:00Daar rolden we dan uit ons bed, door de stinkend-naar-gebakken-ei hostelgang, middenin dé grootste stad van Canada: Toronto!<br />Enig oriëntatiepunt: de stijlvolle CN-tower, dewelke het opvallendste onderdeel vormt van de skyline. Op naar het topje van de wereld!<br />Deze 553m hoge televisiemast werd na 40 maanden in 1976 voltooid. Het is het hoogste vrijstaande gebouw ter wereld! Een lift (met liftgirl) bracht ons in 15 seconden richting hemel, afslag Sky Pod. Vanop deze plaats 447m boven de grond en glazen vloer kregen we een fraai panorama over deze grootstad. Aan het waterfront tientallen scheepjes die heen en weer varen, bescheiden vliegtuigjes die opstijgen van en landen op het kleine Toronto Islands Airport. In het nabijgelegen Roger’s Center, een multicultureel stadion, met uitschuifbaar dak met een oppervlakte van 3 ha, konden we vanop deze hoogte ook een imposant podium waarnemen. Miniscule mensjes waren bezig aan het leggen van houten vloertegels voor het publiek. We konden onze nieuwsgierigheid uit onwetendheid net bedwingen. Was het niet dat we 2 dagen later zouden horen dat U2 daar die avond optrad! Warmmmm, heeeeet!<br />Een vrouwelijk Abeltje bracht ons met haar lift terug naar beneden, met de vrolijke aankondiging: ‘Welcome in the elevator with no windows’. Fijn om weten.<br />Na het bezoek aan dit ingenieurskundig hoogstandje besloten we vanmiddag elk op zijn manier te gaan verkennen. Nele liet zich verdwalen en inspireren in de Toronto-se boulevards en streets. Nelly, Stéphanie, Stefanie en Inneke trokken eerst en vooral naar St. Lawrence market. Opnieuw een gezellige overdekte gerestaureerde markthal vol levendige kraampjes. Bij een kook-standje bevoorraadde de meiden zich alweer van een heerlijke origineel souvenirtje. Verdere details voorlopig binnen gesloten kring. We pikten ook heel even een deeltje mee uit het leven van een crèche-baby in Toronto! Heerlijke in een 3-baby bruggy wandelen door deze markt! Voor een iets duidelijkere voorstelling. Beeld je een buggy in, met 3 zitjes achter elkaar, in sober wit en met afdakje! Foto’s konden omwille van privacyredenen niet…<br />’s Avonds hadden we meeting in ‘The Old Spaghetti Factory’, zowat te vergelijken met de Kastaar in Gent, maar dan vééééél groter, gezelliger en kwaliteitsvoller! Het restaurant is gesetteld in een oud pakhuis en biedt als decor stukken uit een oude paardenmolen en karaktervolle meubels. Een aanrader voor Lady &amp; de Vagebond!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-7177925262549769536?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-61289595214973637102009-09-21T04:15:00.002+02:002009-09-22T04:56:24.651+02:00Eenmaal in het ritme… vanmorgen ook vroeg opstaan. Langs de dagelijkse overdekte ochtendmarkt gepasseerd voor een heerlijke lunch en… Obama-koekjes! Uiterlijke beschrijving: Een Maple-vormig zandkoekje met rozig glazuur en daarop ‘Canada’ geschreven. Naamgeving: President Obama kwam hier één van zijn eerste buitenlandse bezoeken afleggen sinds zijn ambt. Bevinding: heerlijk!<br />Daarna hup… ons classy doos op wielen op. Blijkbaar kruipt de vermoeidheid in onze kleren, want het hobbelen van de trein deed ons allen even reizen naar dromenland. Het was de conducteuse die ons iets geïrriteerd wekte met de woorden ‘Time to wake up ladies!’.<br />Ondertussen zijn we ook niet meer nederig over het inschakelen van een ‘cab’ (=taxi). Het openbaar vervoer hier in Canada is best prijzig. Dat maakt het delen van de taxiprijs door 5 goedkoper!En het kon eigenlijk ook niet stuk daarna… wat volgde was een cruise naar de 1000 islands om 12u30. In afwachting konden we de sfeer in het universiteits- en havenstadje Kingston even opsnuiven. Wat Nele dan weer bijzonder blij maakte, omwille dat haar VISA-kaart terug haar vriendschap wou aanvaarden. Dank ook aan de mama!<br />De Island Queen nam ons mee naar ‘the heart of the islands’. Een toer met live entertainment. Vooral Stephanie wist de man met banjo ten zeerste te appreciëren. Op de melodie van de Wild Rover weerklonk haar geklap. Of was het nu boegeroep?!!De thousand islands worden gevormd door een wirwar van kleine eilandjes tussen Kingston en Brockville aan de St. Lawrence River. Aan het getal 1000 moet trouwens niet teveel waarde gehecht worden, want eigenlijk telt dit gebied meer dan 1700 eilanden. De meeste eilanden zijn privé-eigendom met luxe cottages (= paleizen) erop, behalve de ca 25 eilanden die onderdeel uitmaken van het St. Lawrence National Park.<br />Een stevige winddichte jas was dus wel gewenst om te kunnen genieten van de prachtige omgeving. Desondanks dat ons bescheiden cruiseschip prachtig weet te manoeuvreren tussen de eilandjes, en ijsbergen ’s winters links naast zich laat liggen (Over de hele tocht van het schip ligt een buis onder water die luchtbelletjes produceert ter voorkoming van de vorming van ijsbergen.) bracht dit belevenis de Kate Winslet in Nelly naar boven. Nu de Leonardo nog zoeken…<br />Het avondmaal namen we deze avond in de old brewery van Kingston. Veel bierplaatjes en bierbuiken in het rond, weinig op onze tafel.<br />En daarna… waar we aanvankelijk mee gestart waren: taxi en hup de trein naar Toronto op!Inneke wil haar naamsvermelding vandaag trouwens volledig opdragen aan ‘Dien’. Met dank voor de waardevolle tips ivm de thousand Islands. Dankje Dien!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-6128959521497363710?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-48752832107358861662009-09-20T01:20:00.005+02:002009-09-21T04:15:26.860+02:00Vandaag begon vroeg, heel vroeg… wekker om 05:30. Via Rail verwachtte ons om 06:40. En of dat dit iets met de mens doet. Inneke zou er zowat uit moeten gezien hebben als terroriste, dat besluiten we uit de opmerking van de treinbegeleider ‘Do you hide something?’. Misschien wel even de setting schetsen… Bij dit zomerse weer zat Inneke ingeduffeld in de bijzonder zachte trui. Voor de conducteur moest het nog niet te snel winter worden…<br />Diezelfde conducteurs beschikken hier trouwens allemaal over datzelfde oversized eigenschap. Zijn het niet extra large benen, dan is het in de breedte.Om 8u30 dan eindelijk in dé hoofdstad van Canada, OTTAWA. O-ta-wablief?! Geen Brussel met hoge gebouwen, maar een schattig jong stadje met een hoge berg. Een ‘Parliament Hill’. Voor ons vijftal zeer uitdagend… en toch een beetje herkenbaar. Van de drie gebouwen, had de middelste bijzonder veel trekken van de Big Ben Tower in Londen (Hier de ‘peace tower’ genaamd), de rechtse zowat iets bijzonder brits, gotisch…Wat ons het meeste bijbleef was ons gratis bezoek aan het ‘Centre Block’ die de thuishaven vormt voor het Canadese parlement. Na de nodige veiligheidscontrole vervoegden we ons bij het publiek in de ‘House of Commons’, de ‘kamer’ zoals wij die kennen. Deze hadden vandaag net hun eerste zitdag, dus na een kardinaal gisteren kon vandaag de ‘prime minister’ toegevoegd worden… yeah! Dit bezoek kwam ook de carrière als hostess van Stéphanie ten goede. Zij hield vol overgave, vrijwillig en geheel geamuseerd tijdens de rondleiding de vlag met daarop een foto van de Kamer en de Senaat vast.<br />’s Middags trok Ottawa ons elk op een andere manier aan. Nele had zin in cultuur en ging op zoek naar het museum van Schone Kunsten. Als puntje bij paaltje kwam waren er weinig schone kunsten (museum bijna gesloten), MAAR wel een schoon telefoongesprek met het thuisfront! Bij de andere vier overheerste vooral de dorst en de zoektocht naar Victoriaanse huizen langs het kanaal. Dat laatste zonder resultaat. Helemaal into Canada en hun nationaal symbool ‘the Maple’ haalde Inneke en Nelly hun creativiteit boven, en creëerden met resultaat een maple-outfit. De reacties van tegenliggers bleken alvast positiever dan we zelf waren over onze eerste modelijn.<br />Het terug samenvoegen van onze groep ging ook gepaard met… jawel… dé eerste Canadese regen! Al werd dit vlug vergeten bij een maaltijd in hét ‘Hard rock Café’ van Ottawa! Hard stuff, dat kon je wel zeggen. Op aanraden van Stéphanie waagden, maar spreidden we vooral, onze mond over ‘The legendary 10 oz hamburger’. Voortgaand de moeilijkheden die hiermee gepaard gingen maakt niemand ons nog wijs dat wij een grote mond hebben!<br />Verwachtingsvol voor een licht en geluidsshow versie 2 hadden we ons later die avond geïnstalleerd op de Parliament Hill. De eerste klanken waren echter teleurstellen: Le show est annulé. Tjah… regen hé. (En laat dit nu net rijmen !)Drogen deden we in onze gezellige hostel! Zowaar een vakantiehuisje! Mét Paul uit Belgium &amp; Ireland. Een Ierse man die in Brussel werkt voor de Europese commissie maar nu even in Canada was voor het huwelijk van een vriend. Een vreemd verhaal… Maar dé zoetste inval vanavond was ontegensprekelijk onze Koreaanse vriendin. Ze haalt alle records met haar 1u lang douchen. Grrr! Slaapwel!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-4875283210735886166?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-26420813100092058352009-09-20T00:27:00.003+02:002009-09-20T18:20:01.366+02:00Victorieeeee! Clijsters won de US Open! Wij startten onze dag met een exclusief, speciaal, uitzonderlijk kijkje op het internet. Met heuglijk nieuws dus.<br />Inmiddels hebben we onze volledige reis uitgetekend. Vanmorgen konden we dus onze treinplaatsen gaan reserveren. Echter... te vroeg victorie gekraaid. Nele vergat haar Corridor Pass in de jeugdhostel en diende dus de hele weg van het station terug te keren. De tijd werd echter zedig en vroom ingevuld: Nelly, Stefanie, Stephanie en Inneke stapten de Cathedrale Marie Reine binnen en volgden er de zondagochtendmis. Dit ritueel werd afgesloten met een vriendelijke persoonlijke handdruk van de eigenste, in persoon zelve kardinaal van Montreal! Goeie vakantie Meneer de Kardinaal! Chapeau dat u de vreemde eenden in uw kerk er wist uit te halen! Het kerkelijk jaar loopt hier immers ten einde en meneer de kardinaal gaat op vakantie, vermoedelijk naar... Rome!<br />Daarna begonnen we terug aan onze klim naar het Parc Royal. Elke zondag vindt hier de 'tamtam' plaatst. De jeugd van Montréal komt hier samen om te trommelen, te dansen en eenvoudigweg te genieten van de zomer. Ook wij kunnen ons vanaf nu bij deze jeugd rekenen. Wat had je anders gedacht?! Het geheel had veel weg van een ritmisch Woodstockfestival.<br />Van bovenaan naar helemaal onderaan nu. De volledige binnenstad van Montreal is immers ondertunneld met metro's maar ook vooral: etalages en bijhorende kassa's. Nelly waagde er zich aan een nieuwe blauwe sjakosh. Voortaan op de foto's te spotten.<br />Op de begane grond werd het trio Stefanie, Nele en Inneke getroffen door het fenomeen 'Seks in het kleinste kamertje' en de wachttijd die daarbij hoort. Terwijl Nelly en Stephanie het zonodig bijzonder leuk en verrassend vonden zich te verstoppen tussen het standbeeld van 'The illuminated crowd'. Echt verlicht voelden we ons echter niet, want na verloop van tijd moesten we zelf naar het toilet.<br />Bij diezelfde Stéphanie lijken wij nu het fenomeen 'Magnetische enkels' vast te stellen. Deze twee stukjes van ledematen trekken elkaar precies bijzonder hard aan, met wondjes tot bloedens toe tot gevolg.<br />'s Avonds haalde Nele een enorme triomf binnen: dubbele Yahtzeeeeee! Wie doet haar na?! Shittt waauww!<br />Eenmaal strijk in onze slaapzak werd onze nachtrust met 5 minuten bedreigt door Stefanie... met de vraag hoe hoog de beurs staat. Tjah. Tot morgen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-2642081310009205835?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-77747790604151535442009-09-19T22:59:00.002+02:002009-09-19T23:48:30.525+02:00We beginnen een bepaalde tactiek inzake het city-trippen vast te krijgen... Met reisbijbel in de hand gewoon ronddwalen. Soms vangt men dan aan met middeleeuwse bouwwerken, andere keren begint dat met het doen van een bruikbare investering. De jetlag door het tijdsverschil al een tijdje overwonnen, maakten Stefanie en Inneke zich deze keer een horloge rijker. Voortaan horlog-twins, én natuurlijk wordt een oproep gedaan naar rode kledij passend bij dit tikkend armbandje.<br />Vervolgens werd onze interesse gewekt door sirene en zwaailicht afkomstig van beeldige brandweerwagens. Geheel onze reisbijbel verwaarlozend, en ons ramptoeristinstinct volgend verplaasten we ons naar de plaats van delict. Vermoedelijk een simpele steen die van een bouwwerk in opbouw naar beneden stortte... Tja.<br />Wees gerust. Onze city-trip ging verder dan dit. 's Ochtend bezochten we met ons 5 de Vieux Port van de stad. We brachten er opnieuw een groet aan de St. Lawrence rivier, maar genoten er ook van het heerlijke 'strompel-op-de-dijk' weertje. Vanop de dijk had je er ook een fantastisch zicht op het 'Parc des Îles', dat gevormd wordt door de 2 eilanden in de St Lawrence rivier. In 1967 vond hier in Montreal de wereldtentoonstelling plaatst, en daarvan zijn huidig op dit eiland nog veel bewijzen voor. Voor het hiervoor gebouwde bouwwerk 'Habitat 67' keerde we 's avonds bij zonsondergang op verzoek nog eens terug. Deze woonplaats heeft veel weg van een berg van schijnbaar op willekeurig wijze opgestapelde appartementen in de vorm van doosjes. Het complex is van de hand van de architect Moshe Safdie. Hij slaagde in zijn opdracht om alle 147 appartementen uitzicht te laten hebben op de rivier.<br />Daarna trokken we de stad in om getuige te zijn van een massa trouwbedoening. Aan het 'Hôtel de ville' spotte we meer dan 10 bruidsparen allen vergezeld door hun gevolg, maar vooral weelderig uitgedost. De fotoshoots gingen door tot in de vroege avond. Ook roze barbiekoetsen waren aanwezig. Al hoorden deze niet bij deze trouwerijen, maar zijn deze de standaard stadskoetsen voor toeristische rondritjes in de stad.<br />Om 15u hadden we een date met Cosmin op Place Jacques Cartier. Deze roemeense jongeman sprokkelde Nele bijeen via mail en Erasmus-ervaringen. Zelf student aan Mc Gill University liet hij ons graag eens een broertjes universiteit zien. Het placement van deze universiteit vormt een ware oase middenin deze grote stad. Een stad-in-een-stad, bruisend van energie, inclusief frisbee's en rugby's... in engelse stijl.<br />Daarna bracht Cosmin ons naar de Parc Royal. Een groot park uptown. Hier was het algauw de zoet inval van buitenlandse studenten. Cosmin belde zowaar zijn hele agglomeratie op. 1, 2, 3, 4 jongemannen... Fieuww. Cosmin, Bob, Fabian schonken ons na een zware beklimming van de Mont Royal een fantastisch panorama over de stad.<br />Het avondmaal werd ingevuld door wat hier een streekgerecht schijnt te zijn: 'Poutine'. Het is een zowaar cholesterolbommetje bestaande uit frieten met stukjes cheddar overgoten met een warme, bruine saus. <br />En als kers op de taart... én lang naar uitgekeken, uitgesteld maar verlangd: Mc Flurry met oreo. Inneke, Stefanie en Stephanie adoreren zowaar dit zwarte koekje met een wit laagje ertussen, evenals hun vriendin-in-België Sheila overigens. Over de combinatie met softijs moet niet veel gefantaseerd worden. Over de 500kcal misschien wel....<br />Op hostelvlak kreeg Nele het te verduren met een associale 'onderste-bed-van-het-stapelbed'-slaapster. Haar appelblauw fluwelen pyjama stond haar echter wel beeldig.<br />En... nieuws - niet - heet van de naald: Nelly springt in haar slaap. Stéphanie veert mee.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-7774779060415153544?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-9365043713710300902009-09-19T22:02:00.004+02:002009-09-21T05:14:05.217+02:00Quebec daagde ons uit... voor een uitstapje! Dé CANYON Ste-Anne!<br />De regionale bus bracht ons naar halte 'tankstation'. Bijzonder bijzonder! Vandaar taxirit 1!<br />De canyon schonk ons 3 tot 74m boven de bulderende watermassa slingerende hangbruggen. Onze reisbijbel voorspelde dat statistisch 1 op 6 de hoogste brug durft over te steken. Na vandaag voelden wij ons dan maar 'bijzonder uitzonderlijk'. Deden we ze niet al huppelend, dan deden Nele en Stefanie ze zelfs 2 keer. Voor dé foto natuurlijk!<br />De imposante krachtige waterval, inclusief DUBBELE regenboog was wel degelijk héél inspirerend.<br />Taxirit 2 was dubbel prijs. Een monovolume wagen inclusief monovolume vriendelijke man ontvoerde ons - tegen een lagere prijs!! - naar een wegje langs de flank van de heuvels. Van hierop hadden we een prachtig zicht op de vallei met opnieuw de St. Lawrence rivier en de bekende bedevaartskerk 'Notre Dame' van Ste Anne. Geheel trots op eigen land liet hij zijn vaartuig zelfs enkele keren tot stilstand komen, geheel voor het exclusief trekken van prikkelende kiekjes.<br />Quebec kon ons verder nog verleiden met een Italiaans restaurantje bis. Mmmm...<br />De eerste blikken voorwaarts werden ook reeds geworpen. Stéphanie sloot zich zowaar op in een plaatselijk straattelefoonkot. Vriendelijk dat wel die Canadezen, maar ze kennen ook iets van 'doorschakelen' en 'doodlopende telefoonketens'. Door het geregel verwachten ze ons volgende week vrijdag 18 september in het Four Points by Sheraton hotel. Een weekendje vroeger zodat we al even kunnen bekomen.<br />Na bus en taxi kon een treinritje het lijstje nog aanvullen. Om 17u40 sprongen we - in de mate van het mogelijke met onze trekrugzakken - vaartuig nummer 3 op. Via Rail (de treinmaatschappij) schonk onze deze keer een bijzonder chique treinstel. De benen werden gestrekt, het brein klaargestoomt voor Montreal. Heerlijke yoghurt met muesli hoorde hier gewoon bij, en bevorderde bovendien onze bourgondische reputatie, die we toch hoog moeten houden hé.<br />De trekrugzakken van Inneke, Nele en Stefanie werden uitzonderlijk te groot bevonden. Blijkbaar is dit hier relatief. En kreeg een plaatsje in het luchtruim van de trein. De private treinmaatschappij probeert hier zowaar de luchthaven na te bootsen. Enkele tientallen minuten moeten passagiers inchecken. Hiervoor vormen er zich lange rijen in de stations bij het bijhorende gate-nummer. Treinreizigers worden dan in groep naar het perron geleid. Ook de veiligheidsvoorschriften in de trein worden op dezelfde wijze als in het vliegtuig meedegedeeld. Wij kunnen ze ondertussen vanbuiten opzeggen... Maar om tot de point van het verhaal te komen. Inneke is dolgelukkig met het kaartje dat aan haar bagage hing. De verzameling souvenirs' gebruiksvoorwerpen lengt aan.<br />Eenmaal aangekomen in Montreal kon ook op dit avondlijke uur Nelly blijgemaakt worden. Het is altijd een beetje thuiskomen in 'Rue Saint-Paul'. Nu al gekend en gespot in Quebec én Montréal!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-936504371371030090?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-1150811509425507622009-09-14T02:43:00.006+02:002009-09-19T21:57:53.046+02:00Nee, wij zijn niet russisch, spreken vooral geen russisch... desondanks wat we hier herhaaldelijk te horen kregen van mede-toeristen in Quebec... Wij blijven ons afvragen hoe ze erop komen...De dag werd nog heel europees gestart met een frans ontbijt in het oude Quebec.Quebec was anders zoals gedacht, geen grootstad zoals wij een grootstad in ons hoofd hadden...MAAR MOOI:De eerste indrukken werden gevormd door de start van de beklimming naar de Citadel.Onderweg via de Terrasse Dufferin, werd herhaaldelijk gepauzeerd en de St. Lawrence rivier nauwkeurig in het oog gehouden. Echter, nog eens goed overlezen in ons boek lazen we dat de sterke stroomwisseling waar we al zo lang op het wachten enkel in de winter verscheen...De citadel zelf bezoeken bleek na enkele misverstanden en suikerflauwtes moeilijker dan gedacht. Het vertrouwen in Nelly daalt J. Wij komen hier zeker nog eens terug om de afwisseling van de wacht eens te zien met geit. In afwachting daarvan probeerden Stéphanie en Inneke alvast een imitatie.Bovenaan de stad ‘waar de rivier versmalt’ (= Quebec (vrije vertaling uit het Indiaans)) prijkt het grote Parc des Champs-de-Bataille. Wij ontdekten er de voorliefde van tamme eekhoorns voor onze gerookte amandelen. In tegenstelling tot die van onze buiken. Na een grondige observatie en participatie kon Inneke vaststellen dat deze knabbels en babbels heel wat gemeen hebben met deze in Vlaanderens’ groen. Beeldmateriaal beschikbaar. Enkel voor educatieve doeleinden…Moest je je dan nog niet in Canada wanen, dan staan daar in datzelfde park ook golfmobieltjes. Gewoonlijk voor het personeel van de groendienst, vandaag ook even voor Stéphanie in persoon zelve.Jeanne d’Arc ontmoetten we daarna in de botanische tuin. In ons assortiment ‘Amerika ontmoet Canada’ spotten we ook een kerstwinkel, waar we moeilijk aan konden weerstaan. De eerste souvenirs zijn binnen! En holde er zowaar een volledig jeugdige rugby-bal ploeg in volle vaart de oude binnenstad door. Om hiervan een foto te hebben moesten we ERG snel zijn.Ondertussen kent ons dagritme hier zowat dat van de bourgeoisie. Ontbijten in het park bij tienen, picknicken om 2 p.m., en ’s avonds aanschuiven aan de tafel op restaurant. Onze eerste keer kon tellen met een ‘Trio van Pasta’. Voorlopig houden we het dus uit nostalgie nog wat europees. Canada kent trouwens een behoorlijk vreemd en omslachtige manier van betalen. Op de meeste goederen en diensten worden hier belastingen geheven, die er pas bij het afrekenen worden opgeteld. Ivm het ‘hoe en wat’ hieromtrent gebaren wij ons voorlopig nog als de ‘domme toeristen’.Quebec is volgens ons ook de eerste in het bezitten van een ‘gebroken nek trap’. Wij waagden ons eraan, voorlopig zonder gebroken benen. Maar in het vervolg misschien toch de kabelbaan nemen…Bij het avondgloren settelden we ons aan de oever van de rivier… Waar we genoten van een schitterend licht- en geluidspektakel: ‘Le moulin à images’. De oude silofabriek aan de overkant was er het decor voor een voorstelling die ons op een wel heel erg verrassende manier liet kennismaken met de geschiedenis van Quebec. Wauwww!Verder nog bijzonder maar ook geruststellend:Stefanie kleurt en fleurt bij het zien van de grote plaatselijke groenten en fruitmarkt. Nele raakte vandaag niets kwijt! Wauw! Dit wordt vervolgd…Stefanie twijfelt of ze nu ‘Brand’ of ‘Grant’ moet welterusten wensen ‘s avonds in de jeugdherberg. Dit is de aussie jongen die ook in onze kamer in de jeugdherberg ligt en waarmee Stefanie met graagte communiceerde. Zijn naam is wel degelijk ‘Grant’ en niet de vrije vertaling van het woord ‘merk’ in het engels.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-115081150942550762?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-14907260834662234922009-09-14T02:16:00.003+02:002009-09-14T02:43:15.896+02:00Vandaag afvaart voor onze rondreis. Afspraak om 06:30 AM aan het station van St. Catherines, en zodoende Canada by vroege ochtend aanschouwd.<br />En zoals een echte canadees dat doet... moest dit met een beker koffie of thee van bij `Tim Hortons`. Werkelijk fantastisch amerikaans hieraan is dat je je voor dit alles niet uit je car hoeft te begeven, maar juist je voertuig door de `drive thru` moet kunnen sturen. (Hier gaat het zelf zo ver dat ze ook een drive thru hebben voor financieele banken...). De drive thru- man zelve was iets verrast door de hevige foto-flitsen in de ochtendschermering... ieder z`n goeie morgen.<br />Om 6:59 AM precies ving onze treindag aan. Een canadese trein moet u zich zowat voorstellen als een franse TGV. Deuren open, een mega plateau schuift uit die transformeert tot trap. Bagage kan voorraan de wagon gestalt worden en wordt zowaar met vangnetten vastgebonden.<br />Graag hierbij een ode aan Stephanie die zowat Victorie kraaide bij het eerste trompen van de rijdende trein omwille van het geregel, gesukkel, frustratie, gerompslomp, maar excellentem verfijnde organisatie van de Corridor Passen. De 10-daagse studentenpas die ons volgende 10-dagen van plaats tot plaats moest brengen.<br />Trein 1 bracht ons naar Toronto, trein 2 naar Montreal, trein 3 naar Quebec. Alles in totaal goed voor zo`n 9 uur treinen... MAAR met het nodige amusement:<br />Zoals de blijde ontmoeting met de mevrouw met het roze haar, de dochter in holland en de hamburger om 9u in de ochtend...<br />Zoals de lancering van de hostess-carriere van Stephanie. Als mede-security agent stond ze in voor het openen van de branddeur in geval van nood. Gelukkig bleef de uitvoering uit...<br />Zoals het uitgroeien en exploderen van het hoge pest- en energiegehalte van Stefanie in de treinrijtuigen. Inneke dankt u alvast voor uw steun...<br />Zoals de eerst kennismaking met hetgeen ze hier `de franse taal` noemen. Wij dachten een dat alle inspanningen op de schoolbanken voor niets waren. Het frans die ze in de regio Quebec spreken heeft iets weg van het frans die ze spreken in het Zuiden van Franrijk, met klanken als `croissang` en `flamang`.<br />Zoals de zangstonde. Gegarandeerd ook hoorbaar in het doorkruisende landschape en gesubsidieerd door Apple.<br />Zoals een Nele L, die als gevolg van het overheerlijke bananenbrood moest overgaan tot het hamsteren ervan. Kwestie van zo lang mogelijk te kunnen genieten van wat men adoreert...<br />Zoals een Nele V die deskundig, temporeel en hardnekkig haar winkelassortiment probeerde kwijt te geraken. Voor wie interesse heeft, de collectie bestaat (=bestond) uit 6 muffins, gerookte amandelen, 4 notenrepen met bessen en appels, 3 candese sapjes,...<br />Zoals de vele eerste bezienswaardigheden door het treinraam: Vlaamse polders, maisvelden, bomen in pre-indian summer stadium, koeien EN veel golfterreinen!<br />Rond 22u was de bestemming bereikte: de hostel in Quebec!<br /><br />PS: Tiffany introduceerde omwille van de verwardheid en dubbelheid van aanspreekmogelijkheden een kleine afwijking van de tweevoudige naam `Nele`. Voortaan is er Nele met de lange benen, en Nelly (Nele V).<br /><br />Tot later!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-1490726083466223492?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-20200293322497313342009-09-10T03:51:00.003+02:002009-09-20T16:56:14.837+02:00The Canadian five ontwaakt... op het middaguur.<br />Huize Tiffany (Stefanie, Nele en Nele) start de dag met vers fruit, thee a volonte EN bananenbrood van eigen fabricage.<br />Huize Sheila (Stephanie en Inneke) waar Sheila zelf was gaan lesgeven kreeg de opdracht: 'Trek zoveel mogelijk kasten open en neem jullie iets te eten'. Waarna Canada by day ingezet werd met cornflakes, fruitsap en brood met cheddarkaas.<br />Even later rinkelde iets wat verrassend belgisch klonk. De huistelefoon beleefde voor het eerst nederlandse klanken en door de hoorn klonk het stemgeluid van Stephanie. We communiceerden over de planning van de dag. Afspraak om 15u at Brock University.<br />Tiffany toonde ons reeds een voorproefje van ons hotel. Ook de naam 'Tim Horton' viel al meermaals. Deze voormalige hockeyspeler kreeg het geweldige idee, 's zomers buiten het seizoen, zijn portemonee te spijzen door het verkopen van koffie, thee, bagels, donuts. Nu overheerst deze keten zowat het straatbeeld. Maar daarover later meer.<br />Op de campus deden we wat eerste indrukken op.<br />- Ook Canada kent wespen, en de wespen weten de allergische onder ons (Stephanie) te viseren. Gelukkig zonder veel lichamelijk contact.<br />- Vrouwelijk schoon etaleert zichzelf maar al te graag in schamele korte schorts. Also called 'hot pants'. Alleen is het zicht niet zo 'hot' als het doet vermoeden. Er is namelijk hier niet zoiets als 'mollig', eerder 'mager' of 'vet', beide met korte shorts. Ieuwwwww...<br />- Leuk weetje: Er is een zwembad op onze campus.<br />- Ook de Prom King hebben ze reeds gespot. Languit net ontbloot bovenlijf op de motorkap van zijn 'car', inclusief luide muziek. Jammergenoeg stond zijn pet achterstevoren...<br />De avond valt inmiddels.<br />Huize Tiffany maakt kennis met de twee hartelijke dochtertjes Olivia en Victoria. 13 en 10 jaar. Olivia heeft een roze elektrische gitaar en koestert verlangens naar het 'weervrouw zijn'. Ze voorspelde ons dan ook het weer voor komende week: sunny. Victoria heeft gele nagellak.<br />Moeder, dochters en vader bereidden ons een heerlijk maal. 'Cup on a cub/p' wat zowaar inhoudt 'mais op zijn korf', gecombineerd met een pastaslaatje van tonijn en hamburger op de BBQ. Nele maakt tijdens een tafelgesprek duidelijk dat we niet wo hield van 'bacon', waarna ze meteen besefte dit tussen haar hamburger terug te vinden... Ai, maar dit wist ze vlotjes recht te zetten.<br />De avond werd verder gezet met een vrouwelijke soccergame waaraan Tiffany wekelijks deelneemt. De ploeg noemt zichzelf 'Red Tale Gathers'. Wat vrij te interpreteren is als het feit dat mannen normaal na de match drinken... De olijke dames vervangen dit echter door gezellig uitwisselen van snacks op de kofferbak (= Tale). Hun spel echter heeft eerder iets weg van een slowmotion film, op amateuristisch niveau... Kletsen en voetballen is ruim in evenwicht... overhellend naar links.<br />Huize Sheila kreeg een buffet voorgeschoteld; stobrood, hummus, tzatziki, olijven, roasted chicken en vreemd bereidde aardappelsalade. U neme aardappelen, gekookte eitjes, veel mayonaise en u begint te pletten! Eerlijk toegegeven het smaakte best naar meer! Afgesloten werd het eetmaal met lemon pie. Als drank werd er wijn uit de streek geseveerd. Peter, de echtgenoot van Sheila heeft Inneke wel te jong bevonden om mee te drinken: Inneke kreeg een mooi geserveerd glas waar ze enkele slokken kan van nemen vooraleer Peter niets vermoedend het drinken van haar glas vam haar overnam. Beleefd als ze is liet Inneke hem maar begaan en besloot ze Stephanie te helpen teneinde lichthoofdigheid tegen te gaan.<br />Met ons eten in de keel werden we - zonder veel tegenstrubbelingen - in de auto gesleurd en meegenomen naar de haven aan Lake Ontario waar een zeilboot van 33 feet op ons lag te wachten. We waren nog net op tijd om een prachtige zonsondergang te zien. Inneke heeft de boot mooi uitgevaren en Stephanie heeft de boot veilig terug binnen gevaren, weliswaar op de motor want de zeilen van de boot werden maar gevierd eens goed op het meer ( dat trouwens de grootte heeft van de helft van Belgie, een beetje een drijvend Vlaanderen dus). Eenmaal goed aan het zeilen en toen de nacht was gevallen kregen we er nog een les sterrenkunde bovenop! Bijna allemaal te mooi om waar te zijn op een eerste avond hier.<br />Terug huiswaarts vielen we in de voortuin bijna omver van de stank. Bij het vallen van de avond komen hier 'skunks' de tuinen onveilig maken. Als wij in Belgie denken dat dat kattenpis kan stinken dan heb je de geur van stinkdieren nog niet geroken!<br />De laatste activiteit van de dag - tanden poetsen - kreeg in beide 'menages' ook een kleurrijk kantje. Bij Tiffany had iedereen net zijn tanden gepoets toen daar plots een soccer-vriendin van Tiffany in pyama op dook. Die was van bij haar thuis met door haar man vers gebakken cookies richting Tiffany gereden om ons de koekjes te bezorgen. Tanden poetsen dus voor niets maar mama's geen nood maar in elk station is er hier een tandarts maar daarover in een ander blogbericht meer. Bij Sheila werd er dan weer tanden gepoetst met een zangstonde op de achtergrond. Tijdens het zeilen met Peter en Joan (echtgenoot en dochter van Sheila) was Sheila zelf aanwezig op haar wekelijkse koorrepetitie. Eenmaal terug thuis wist ze ons te verblijden met al haar zangoefeningen.<br />En voor wie dacht dat het dan voor 8 september was afgelopen... neen hoor, stefanie blijkt last te hebben van vreemde jet lag verschijnselen. Zo vloog haar been plots midden in de nacht uit bed met een wondje tot gevolg. Niets ergs hoor!<br /><br />Wij geven het op voor vandaag en kruipen onder de wol. Een volgende keer meer over 9 september met onder andere volgende topics: de f***corridorpas, Nelly, Frans of beter gezegd Frenschsdhfosgfibc, bananenbrood bis en nog veel meer.<br /><br />De fotos zullen wegens pc-tekortkomingen een andere keer volgen.<br /><br />Winderige (want de jet lag heeft zich nu op onze geblokkeerde darmen gezet) groeten,<br /><br />Stephanie, Inneke, Nele, Stefanie en nele<br /><br />Ps; de kindjes van Tiffany zijn er ondertussen rotsvast van overtuigd dat er in Belgie maar twee namen bestaan. Rarara dewelke?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-2020029332249731334?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-90495687674465965972009-09-08T22:51:00.002+02:002009-09-09T00:04:43.243+02:00Hello!<br /><br />Canada broadcasting on a sunny afternoon! Bij jullie hopelijk al een zomerse late avond!<br />In wat volgt een chronologisch overzichtje van onze belevenissen tot nu toe!<br /><br />Laten we starten in ons thuisland. Waar het allemaal begon...<br />Een verrassend talrijk afscheid! Dat kon wel gezegd worden. Bij het betreden van niemandsland (ook wel genaamd 'transitzone') stelden we vast werkelijk een hele 'groep' mensen achter te laten in het land van chocolade met witloof. We voelden ons goed :)<br />En het was de moeite waard 'niemandsland'! Vanop 'onze' bank spotte we vanop nog geen 1 meter eerstvolgens Tom de Zutter! Inclusief zwart flaterend kostuum én rode das. Met daarna een temporeel binnenstrompelen van meer rode dassen en sportieve kuiten... Dé Rode Duivels! Even gehoopt dat ze ook via Heathrow naar Armenië moesten... Maar helaas. Nuja, mét dat Elftal gecombineerd met ons vijftal zou ons eerste vliegtuigje richting London zowaar ontploffen.<br />Beenruimte minimaal voor iemand met de langste benen (= Nele L.). Dixit prof Tiffany bij het instappen in haar 'car'. Bekijk de foto's en aanschouw het verschil met plane 2. <br />Nuja, desalniettemin was er niet minder spanning te beleven! Het gevaar schuilt hem soms ook in kleine vliegtuigen. We hebben namelijk een terroriste onder ons! Nele L waagde het zowaar 2 scharen in haar handbagage te steken. Wat hiermee de plannen waren willen we liever niet fantaseren... Nuja, ze wordt in het oog gehouden. <br />In Heathrow werden al Nele V haar trauma's met Engelse handboeken opnieuw effen gestreken door het eindelijk zelf te kunnen betreden van deze grote vliegtuigstad.<br />Nu, die stemming veranderde snel van euforie naar teleurstelling. Achter het magische woord 'Toronto' stond te lezen 'delayed to 21u30'. Dat wilde zeggen 6 uur Heathrow onveilig maken inclusief gratis maaltijd in caféItalia én een nieuwe vriend. Want we moeten toch iets doen met onze tijd hé, Stéphanie. 'John' van Air Canada werd haar nieuwe maatje in het organiseren en frustreren over de uitgestelde vlucht en het verdwenen vliegtuig. <br />Heathrow zou trouwens wel eens de besmettingshaard kunnen zijn van 'The Schwein Flu'. Een aziatische man vond het zonodig zijn spraakholte te beschermen met een mondkapje. Een mens moet toch op alles voorbereid zijn...<br />Om 21u (3u belgische tijd) werd onze gate dan toch vrijgegeven. Stefanie verlangde alleen nog maar naar een dekentje en kussentje (waar ze zich stiekem eigenaar van wilde maken).<br />MAAR... haar wensen konden vervuld worden. Plane 2 had zowaar een Maple Tree (Nationaal symbool van Canada) op zijn façade. En en en... er schuilde een hele Video Palace in elke DVD-schermpje op de stoel voor ons. Ice Age, My life in Ruïnes passeerde het persoonlijke bioscoopscherm. Terwijl Nele L bleef prutsen met haar scherm, en Stéphanie werkelijk 10 minuten nodig had om de oortjes van haar vriend terug in hun bakje te steken. Ze blijft oefenen.<br />Twee warme maaltijden, lots of tea, en 8 uur later kwamen we om 1u plaatselijke tijd (7u belgische tijd) aan in Toronto. Voor de geïntresseerden: Stefanie mét kussentje...<br />Bagage zoeken en versleuren op late uren (We zijn ondertussen 24u wakker) verliep wonderenswel beter dan gedacht. Inneke had daarbij nog dé grotere uitdaging een rugzak te dragen, die werkelijk groter was dan haarzelf. Fijn als je jezelf telkens opnieuw kan overtreffen...<br />Helaas geen bordjes met 'Belgian Five' op in Toronto, maar wel 2 hartelijke dames. Onze proffen en organisatoren van het project waaraan we deelnemen: Sheila en Tiffany.<br />We werden algauw uitgedaagd onze scheidingsangst te overtreffen, namen afscheid, en gingen elk naar onze eigen prof'hostel'. Stefanie, Nele en Nele sliepen bij Tiffany. Stéphanie en Inneke bij Sheila in de wijnstreek!<br />Met goede hoop probeerden we onze nachtrust te rekken, maar de Jet Lag speelde ons parten. Nacht 1 in Canada bood niet veel nachtrust, maar we konden alvast plat liggend op ons bed aklimatiseren.<br /><br />Grote ruime canadese groeten<br />Stéphanie, Stefanie, Inneke, Nele en Nele<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-9049568767446596597?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8874996181577665612.post-47962801787277760232009-08-27T17:44:00.000+02:002009-08-28T12:20:20.678+02:00<div>Melocakes: check;<br />tickets zonder schrijffouten: check;<br />VISA-perikelen: check;<br />zelfdunk over organisatie: check;<br />reisbeurzen/tassen/angsten: check.<br />Cursusblad vol... Onze laatste meeting is afgerond!<br />Klaar voor de CHECK-IN en afvaart op 7 september 15u05!<br /><br />Groeten,<br />Inneke, Stéphanie, Stefanie, Nele en Nele<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5374679243033838610" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 140px; height: 140px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_06vhoZyy_V8/SpayS5ayhBI/AAAAAAAAAA0/e23fUny_sjM/s320/Tas+Canadian+airlines.jpg" border="0" /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8874996181577665612-4796280178727776023?l=thecanadianfive.blogspot.com' alt='' /></div>The Canadian Fivenoreply@blogger.com14